Galeria przedmiotów decoupage

Już muszę...

2012-01-12T11:35:00.007+01:00

... coś napisać muszę, bo wczoraj mnie zmotywowano, żebym dodała post na blogu. No to będzie post może trochę nieaktualny, ale jednak... ;)

W grudniu byłam na dwóch kiermaszach - w Legionowie i na Bemowie. Pokażę Wam zatem zdjęcia z tych imprez, żebyście mogli bardziej żałować, że nie byliście i postanowić, że przybędziecie w grudniu 2012. Wpiszcie to sobie na listę "must do" ;)

Legionowo - ośrodek sportowy ARENA: NASZE SKARBY ;D
H&M (nie, nie ten sklep ;)) G.J.+E.M A.B. z koleżankami B. i dwiema innymi (przepraszam, nie pamiętam imion!) Moja kiermaszowa wspólniczka i ja Oraz skarby osób znanych mi z innych kiermaszowych spotkań (zdjęcia dzięki Doriskowi!):

Za każdym razem mnie to zdumiewa na kiermaszach, jak wiele ludzi się zajmuje rękodziełem... tak po prostu, dlatego że lubią sobie coś podłubać... Jest dużo osób, które spotykam już na kolejnych kiermaszach, to fakt. Ale też wciąż "znajdzie się" ktoś nowy.

Świąteczny Jarmark Różności na Bemowie

2011-12-15T10:33:00.004+01:00

Zapraszam serdecznie. Będzie mnóstwo wystawców, mnóstwo różności. Chyba to będzie największy kiermasz, w jakim biorę udział... Startujemy w Bemowskim Centrum Kultury o 13:00 i mam nadzieję, że nas odwiedzicie... gdyż do 20:00 jest dużo czasu.

UWAGA!!!!!!!!!!!!!!!!! UWAGA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! UWAGA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Po kiermaszu przewidziana jest tzw. część artystyczna - koncert zespołu THE VOICES, podczas którego odbędzie się zbiórka pieniędzy na SERCE DLA OLKA. Już Wam o tym pisałam, ale możecie cały czas pomagać, jak tylko umiecie!!!
Bemowskie Centrum Kultury, ul. Górczewska 201, wejście od Konarskiego, godz. 20:00-21:00.

SERDECZNIE WSZYSTKICH ZAPRASZAM!!!!!

Kiermasz świąteczny w Legionowie

2011-12-09T12:36:00.004+01:00

Kiermasz Rękodzieła Artystycznego

Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji ARENA

Legionowo, ul. B. Chrobrego 50b

~ * ~

W dniu 11 grudnia 2011 r. (niedziela) w Arena Legionowo w godz. 12:00-18:00 odbędzie się kiermasz wyrobów rękodzielniczych, podczas którego zaprezentowane zostaną niepowtarzalne ręcznie robione przedmioty.
Będzie można nabyć między inny...mi:
- unikatową ręcznie wykonaną biżuterię decoupage, klasyczną, ceramiczną oraz zyskującą coraz większe grono wielbicieli biżuterię sutasz (kolczyki, bransoletki, broszki itd.);
- oryginalne świeczniki, kuferki, pudełka, szkatułki na biżuterię, herbaciarki, tace, podstawki pod kubki;
- ozdobne butelki, obrazki, magnesy;
- wyroby ceramiczne (misy, patery, świeczniki)
- przydatne ekotorby bawełniane oraz ciepłe i kolorowe wełniane rękawiczki, mitenki-bezpalczatki, chusty robione na szydełku, czapki i wiele innych.
Nie zabraknie również ozdób choinkowych, kartek świątecznych wykonanych techniką scrapbookingu.
~*~
Warto nabyć oryginalny prezent świąteczny, porozmawiać z twórcami, dowiedzieć się ciekawych rzeczy o technikach ozdabiania przedmiotów.
ZAPRASZAMY od godziny 12:00!!!

Na tej stronie znajdziecie informację o kiermaszu podaną przez Urząd Miasta Legionowo:

http://aktywnelegionowo.pl/news,128

SERCE dla Olka

2011-12-08T10:42:00.005+01:00

Bez zbędnych wstępów, chciałabym Was poprosić (BARDZO!) o pomoc jeśli tylko możecie cokolwiek zrobić. Olek - syn siostry mojej koleżanki ze studiów - jeszcze się nie urodził, ale już wiadomo, że ma wadę serca - niewykształconą lewą komorę. Potrzebnych będzie kilka operacji. Tutaj znajdziecie wszystkie informacje SERCE dla Olka (klik na link!). Pomóżmy Olkowi!!!

Oto dane do wpłat udostępnione na stronie Fundacji Cor Infantis:

Fundacja na rzecz dzieci z wadami serca Cor Infantis

86 1600 1101 0003 0502 1175 2150 z dopiskiem „Olek Kędracki”

Dla wpłat zagranicznych:

USD PL93 1600 1101 0003 0502 1175 2024
EUR PL50 1600 1101 0003 0502 1175 2022

Kod SWIFT dla przelewów z zagranicy: ppabplpk

Informujemy, iż Olkowi można przekazać 1% podatku na poczet kolejnych planowanych operacji

Informujemy również, że wszelkie darowizny podlegają odpisom podatkowym:

- dla osób fizycznych limit do 6% od dochodu

- dla osób prawnych limit do 10% od dochodu

Udostępnijcie tę informację na swoich blogach, jeśli chcecie i możecie.

Jeszcze jeden wypał raku w Angobie!

2011-11-03T11:20:00.016+01:00

No to tak w zasadzie zacznę od tego, że właściwie, to macie rację... choć może o tym nie wiecie (do komentujących mówię teraz :)). Bo przecież nie mogę winić kogoś za to, że nie pisze mi komentarzy skoro JA SAMA też nic wielkiego nowego nie napisałam tutaj od dłuższego czasu! Bez sensu! Także na razie - mimo braku czasu, bo muszę zamknąć pewien etap pracy (nie, nie zwalniają mnie!) - będę od czasu do czasu coś tutaj wrzucać systematycznie. Postaram się! I strasznie mi jest miło, jak zaglądacie i zostawiacie ślad po tym, więc nie krępujcie się :)))

Wrócę jeszcze do wypału sprzed 2 tyg. Wypalałam pingwina ulepionego z gliny bezszamotowej. No i pingwin ten był już trochę pęknięty, ale postanowiłam spróbować, co z niego będzie, przetestować szkliwa. Nooooo, to szkliwa świetnie, pingwin gorzej. Odpadł mu kuper, w domu jeszcze odleciały skrzydła, ucierpiała też jego elegancka mucha. Teraz jest kadłubkiem i mieszka w misce na półce:

Zatem był kolejny wypał raku przed nasza pracownią ceramiczną AngobA. Chciałabym napisać, że coraz lepsza w tym jestem, ale przecież prace nadal takie pokraczne wychodzą, że nie wypada i już. Nie każdy ma talent do ceramiki. Ja lubię najbardziej ceramiczne drobinki czyli koraliki i elementy do biżu. Jednak te koraliki nie wyszły chyba najlepiej...

Wypał odbywał się dokładnie tak samo jak 2 tygodnie wcześniej z małym dodatkiem - świętowaliśmy jeszcze podwójne urodziny. Były zatem posiłki słodkie, wytrawne i orientalne. Wszystko w oparach aromatycznego dymu z kotłów i w pachnących tym dymem ubraniach :D :D Było świetnie. I były WSPANIAŁE prezenty!!!
A oto kilka naszych prac:

Ptaszor ten jest mojego wykonu. Miał mieć jeszcze skrzydła doklejone po bokach, ale podczas wypału te skrzydła po prostu gdzieś uleciały tzn. nie mogę ich znaleźć i podejrzewam, że zostały gdzieś wyrzucone ;)

Tutaj również coś z irokezem - rzeźba Sylwii
Patera/talerz Aleksandra
Rzeźba Joli po pierwszym wypale trędowata, po drugim - jak po liftingu ;)
Więcej prac można zobaczyć na FB w galerii pracowni ceramicznej AngobA. Proszę sobie tam zajrzeć i polubić: pracownia AngobA na FB.

Wypał raku w Angobie

2011-10-27T15:36:00.011+02:00

Dawno nie pisałam. Nie żebym nie miała o czym, ale i tak prawie nikt nie komentuje ;) Ta forma prezentacji (pisanie na blogu) coraz bardziej traci w moich oczach... jednak. Minął mi zapał do pisania bloga.

Był sobie u nas w pracowni ceramicznej wypał raku. Był piec, był gaz, załadowano nasze prace i się wypaliły. Zostało jeszcze ich trochę, więc wypał będzie jeszcze jeden, w sobotę. Znów będziemy śmierdzieć dymem przez dwa tygodnie. Czy to nie jest dziwne i fajne? Trochę się tego ognia żywego boję. Od maleńkości tak mam jakoś, że jak gorące to nie bierz, jak prąd to z daleka... Ale raku jest fascynujące. Nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać - czy praca nie pęknie, czy się nie sklei z inną, czy kolor szkliwa wyjdzie taki sam na dwóch pracach. Wielka niespodzianka. Radocha jak w piaskownicy albo przy ognichu. Rozczarowań też nie ma, bo spodziewamy się niespodziewanego. Cool!
Mój pingwin, lepiony z 6 godzin co najmniej, niestety się rozwalił. Był pęknięty i pękł jeszcze bardziej. W domu już odpadło mu dupsko i teraz sobie mieszka w misce, taki kadłubek :D Ptaszor inszy się za tu udał. Jest też mały świecznik na tea light i nowe koraliki turkusowe i biało czarne.
Niestety, żadne ze zdjęć nie jest mojego autorstwa. Robili je J. i A. DZIĘKI!!!

Szkliwione czekają na wypał:
W piecu:
Prace gotowe do wyjęcia:
Wyjmujemy prace z pieca:
Gotowe prace, choć jeszcze bardzo gorące:
mój popękany pingwin kadłubek
oraz ptaszor ulepiony ot tak, żeby czymś ręce zająć
Reszta prac to głównie kulki do wyrobu biżuterii. Piękne - turkusowe - wyszły!!! Mam też czarno-białe, a jakże!!!

To tyle na dziś. Biegnę do innej pracowni, lepić coś innego!

Międzynarodowa Wystawa i Giełda Biżuterii i Minerałów

2011-10-07T14:59:00.004+02:00

Ponieważ pogoda na weekend zapowiada się niespecjalnie ładnie mam dla Was propozycję alternatywną.

Zapraszam serdecznie na Giełdę Minerałów w Ośrodku Sportu i Rekreacji przy ul. Nowowiejskiej 37b w Warszawie
(kliknij na obrazek)

Jeśli macie chwilkę w sobotę lub/i w niedzielę - wpadnijcie koniecznie!

Daaaawmo, daaaawno...

2011-09-06T14:26:00.009+02:00

... bardzo dawno mnie tu nie było, ale okres wakacyjny i wyjazdy i malowałam, ale nie publikowałam :)

Dlatego też dzisiaj będzie duża porcja nowości, głównie kolczyków, bo mnie wzięło na ludowe motywy i dodatkowo próbowałam drewienka z nowego źródła :)

************************************

Zanim jednak opublikuję zdjęcia moich najnowszych prac, chciałabym Wam coś napisać... Od dawna ten temat chodzi mi po głowie, ale dopiero lektura tego wpisu (pod zdjęciami) Tynki na jej blogu przekonała mnie, że o swoje trzeba walczyć i nie dać sobą pomiatać...

Bywam czasami na różnych kiermaszach z lepszym lub gorszym skutkiem. Moje prace wykonuję sama - sama maluję, sama ozdabiam, planuję rozmieszczenie wzorów, naklejam, lakieruję, szlifuję itp. Sama też muszę je na miejsce kiermaszu przywieźć i dźwigać (niemało!). Dlaczego zatem ktoś uważa cenę 15 zł za drewnianą zakładkę do książki (przedmiot przykładowy) za (cytuję) "wyżyłowaną"? Ile czasu pracowalibyście za 15 zł? Pewnie mniej niż godzinę... A ja moją zakładkę robię przez tydzień!!! Czy to naprawdę tak dużo za tydzień pracy?
Kolejna sprawa: galerie internetowe. Bardzo przydatna rzecz. Każdy chętnie tam kupi przedmiot wykonany ręcznie, bo 'z galerii' to tak jakby ze sklepu a nie z bazarku pod domem (jak powiedziała teściowa mojej koleżanki;)). Ale pomyślcie, że kupując skrzynkę za 70 zł w galerii płacicie w tej cenie 50 zł wykonawcy, 20 zł prowizji galerii i doliczacie koszt przesyłki pocztowej (zazwyczaj). A i tak kupujecie i nie narzekacie, że to drogo... I dobrze, że kupujecie!!! Za ładne rzeczy trzeba i powinno się płacić! Czy zatem 70 zł za skrzynkę (9 przegródek, herbaciarka) niepowtarzalną i jedyną w swoim rodzaju to tak dużo? Kupując na takim kiermaszu od twórcy skrzynki płacicie bezpośrednio jemu i to 70 zł trafia do jego kieszeni!
Rozumiem, że można mieć na coś ochotę, ale nie mieć na to pieniędzy. Ja sama kupuję tylko takie rzeczy, których nie umiałabym samodzielnie zrobić. Zwracam uwagę na ceny rękodzieła również. Niektóre są za tanie a bardzo profesjonalnie wykonane inne zaś pozostawiają wiele do życzenia pod względem ceny i jakości. Oglądając rzeczy pokazane na kiermaszowym straganie nie komentujcie, że "pisanka za 12-25 zł to tak drogo". Pisankę - w zależności od jej rozmiaru - tworzy się i lakieruje się ok. 2 tygodni. Może Wam się nie podobać przedmiot i jego cena, ale komentarz w stylu "jak mi spuchną od tego uszy to wrócę" i to rzucony z odległości, na odchodne, jest niekulturalny! Są inne formy wyrażenia wątpliwości, opinii, zdziwienia. Nie uciekajmy się do burknięcia czegoś przez ramię ;)))
Rozumiem też, że między klientem a sprzedającym występuje odwieczny konflikt interesów - jeden chce jak najtaniej kupić, drugi - jak najdrożej sprzedać. Jednak każde targowanie się ma swoje zasady (wymaga również kultury osobistej!) i swoje granice. Za 5 zł można kupić w sklepie z chińszczyzną zawierającym w nazwie tę kwotę!
Dlatego zanim zaczniecie mówić, że drogo, że wyżyłowane ceny, że "to nawet nie jest ręcznie malowane" - pomyślcie! Czy pracowalibyście za 40 zł przez tydzień lub dwa? I pamiętajcie, że jeśli te prace byłyby w całości ręcznie malowane, to bransoletka grubości 3 cm kosztowałaby nie 25 zł a 60-80 zł (i za tyle taką ostatnio widziałam!). Farby, drewienka, pędzelki też nie spadają z nieba za darmo. Trzeba je kupić i od czasu do czasu uzupełnić, wymienić zużyte.
Wiem, że spotka mnie teraz grad obelg, że "wyżej s**m i niż d*** mam" i że już nie wiem, ile kasy mam brać za swoje wyroby... Jakoś jestem na to przygotowana. Uważam, że ten tekst już dawno powinien był się tutaj ukazać. Za każdą pracę trzeba ludziom płacić!

********************************************

A teraz zdjęcia prac:

Może starczy na dziś? Reszta jutro, dobrze? :)))

ArtStacja czyli...

2011-08-05T15:17:00.005+02:00

... ZACZYNAMY rewolucję!!!
Mam przyjemność Was poinformować, że od dziś możecie kupić moje kolczyki oraz inne przedmioty w Galerii ArtStacja prowadzonej przez przemiłą Panią Zawiadowcę :)

Zapraszam do Galerii!

Dostępnych jest tam wiele ciekawych przedmiotów wykonanych ręcznie, nie taśmowo przez chińskie rączki ;) Na pasku bocznym jest logo ArtStacji, które po kliknięciu przeniesie Was (szybciej i sprawniej niż PKP, obiecuję!!!) do mojego sklepiku w Galerii.

Możecie też skorzystać z tego obrazka -> wystarczy kliknąć:

Mam nadzieję, że nie raz się tam spotkamy... nie tylko przejazdem, ale że zagościcie tam na stałe.

Nowa Zelandia opłakuje Shreka*

2011-06-09T10:59:00.020+02:00

Właśnie przeczytałam taką wiadomość: Nowa Zelandia opłakuje Shreka... Kurcze, Shrek nie żyje! Nie będzie setnej części przygód jego i całej bandy dość osobliwych stworów ani Księcia z Bajki ;)). Ale dlaczego akurat NZ tak po nim rozpacza? Po Hobbicie to by mogli płakać... że kasy już nie będzie. Ale po Shreku...? Czytam... Aaaaaaa, Shrek to owca rasy merino, owca-samotnik, długo żyjąca na wolności, potem schwytana wiodła życie prawdziwej celebrity (spotkania z wielkimi tego świata, zdjęcia, 'autografy', promocja nowozelandzkich produktów z wełny merino, i inne szmery-bajery). Wszystkie zarobione przez Shreka pieniądze (a było ich ok. 100 mln NZD!) były przekazywane na rzecz Cure Kids - fundacji działającej na rzecz chorych dzieci. Shrek został uśpiony ze względu na zły stan zdrowia, staruszek. "Koniec końców zmarł wielki Nowozelandczyk, który tylko przypadkiem był też owcą – zauważyła Josie Spillane, dyrektorka fundacji, składając hołd pamięci Shreka." Fajny kraj ta Nowa Zelandia...

Jedziemy sobie - chyba dojeżdżamy do Rotoruy. Osiedla, łąki, pastwiska, białe i czarne owieczki, wielka mleczarnia itp. Krajobraz zwyczajny. Zbliżamy się do jakiegoś miasta. Moim oczom ukazuje się nagle wielgachny biały owczarek pasterski, obok niego równie wielka biała owca. Obydwa stwory wielkości domu! Fajny kraj ta Nowa Zelandia...

(biuro informacji turystycznej i-Site; owca trochę widoczna z prawej)

Whitianga, bardzo miłe portowe miasteczko, małe, ale niezbyt tłoczne. Jest gdzie zjeść, można się wybrać na wycieczkę łodzią ze szklanym dnem i obserwować morskie życie w marine reserve. Wybraliśmy się do restauracji Eggscentric. Atrakcjami restauracji są m.in. sztuka współczesna lokalnych artystów (nie koniecznie etniczna) - taka galeria w ogrodzie przed wejściem do restauracji. Samo położenie restauracji - trzeba do niej przepłynąć na drugą stronę zatoki do Flaxmill Bay, a ktoś z obsługi po nas przyjedzie samochodem. Można też z przystani promu iść pieszo, niedaleko. Kelner lekko zakręcony, ale bardzo miły. Jedzenie pyszne.
Ale ja nie o tym miałam... wybieramy się do tej restauracji. Idziemy do przystani promu. W porcie jakieś zamieszanie. Ludzi jakby coś do sklepów rzucili w czasach PRL. Pewnie jakiś popołudniowy połów przybił i świeże ryby sprzedają. Podbiegam bliżej, bom ciekawa niezmiernie. Może zobaczę chociaż, jak wygląda ten snapper, którego wczoraj jadłam.
Takiego widoku to w życiu nie widziałam!!! Taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaakiej ryby to nawet Whitianga nie widziała! Ba, nawet Hemingway takiej nie widział.

Blue Marlin, ważący 393,8 kg, złowiony 9 lutego 2011 r.
przez Micka Ellwooda na łodzi The Immigrant

Największa ryba, jaką do tej pory odnotowano w tej zatoce (poprzedni rekord to jakieś kilkanaście kilogramów).

Fajny kraj ta Nowa Zelandia...

Wszystko, co w Polsce jest malutką krzewinką sięgająca mniej więcej do kolan, w Nowej Zelandii wyrasta do wysokości metra lub wyżej. Oto kilka przykładów:
- paproć nowozelandzka - nasze marniutkie wzrostem paprotki doniczkowe, leśne i ogrodowe to właśnie takie liściaste roślinki w najwyższej opcji sięgające do wysokości uda dorosłego człowieka. W NZ paproć jest drzewem wielkości palmy, ma gruby pień i liście, którymi można przykryć dach jakiejś plemiennej chaty.

- trawy - w Polsce trawa jaka jest, każdy wie. W NZ ze zwykłego cienkiego źdźbła wyrasta coś takiego:

Wiem, że u nas też są wielkie trawy z pióropuszami, ale ta sięgała do ramion osobie o wzroście 190 cm...
- kwiaty - to co w Polsce jest hodowane do kwiaciarni jako kwiat 'podarunkowy' lub doniczkowy, w NZ rośnie na każdej łące. I oba kwiaty (i Pl i NZ) wyglądają równie ładnie!!!

Są też rośliny, których kwiatostany są duuużo większe niż głowa dorosłego człowieka. Ten podobał mi się najbardziej:

- kapusta - popularne u nas warzywo. Jedni lubią, innym śmierdzi podczas gotowaniu. Kwestia gustu... Nowozelandczycy nie mają pojęcia o kapuście ;). U nich jedyne 'kapuściane' drzewo - cabbage tree - jest palmą z pomponami, jakimi wymachują cheerleaderki. Chyba nie jest jadalne i nie jest przeznaczone do kiszenia ;)

(cabbage tree w Otehei Bay, Wyspa Urupukapuka, Bay of Islands)

Fajny kraj ta Nowa Zelandia...

Jedziemy dalej... Przejeżdżamy przez Tongariro, mijamy wulkan Ruapehu. Powoli do Wellington już bliżej niż dalej, ale jeszcze po drodze "pokażemy ci marchewkę z Ohakune". Że que?!?! Co ja, marchewki w Polsce nie widziałam? Też mi! No takiej marchewki, jak ten pomnik w Ohakune to nie widziałam. Tak mi się śmiać chciało, że nie mogłam stanąć prosto do zdjęcia z marchewką :D :D

Marchewka jest tutaj od 1984 r. Jest pomnikiem ku czci lokalnej produkcji rolnej. Odkupili ją rolnicy od ANZ Bank (który wykorzystał ją do jakiejś promocji) i tak sobie stoi i cieszy (śmieszy!) oko.
Fajny kraj ta Nowa Zelandia...

Kalosze - bardzo ostatnio modne w Polsce, zwane też po ang. Wellington boots - wbrew pozorom nie są najpopularniejszym obuwiem NZ. I to nie w Wellington znajduje się pomnik kalosza. Znajduje się on jednak całkiem niedaleko - w miejscowości Taihape. Dlaczego tam? A dlatego że to właśnie w Taihape co roku (już od 1985 r.) we wtorek po Wielkanocy odbywa się Gumboot Day. Przewidziane są atrakcje typu rzut kaloszem na odległość, rzut kaloszem do celu oraz konkurs na najlepiej przystrojone kalosze :)

Naprawdę, FAJNY kraj ta Nowa Zelandia :)))
Zupełnie nie rozumiem, jak można nie chcieć tam mieszkać... chociaż na jakiś czas ;)

------------------------------------------------

*) tytuł pożyczony z dzisiejszego artykułu z wiadomości portalu Onet.pl.

Waitangi Day w Bay of Islands

2011-06-02T11:58:00.013+02:00

Niespecjalnie dużo wiedziałam o Nowej Zelandii zanim - z wielu różnych powodów - zaczęłam czytać trochę więcej i szukać różnych informacji. Wiedziałam za to, że gdy już tam dotrę, to za dwa dni wyruszamy na daleką północ Wyspy Północnej (z małym przystankiem w Auckland i czekającym nas tam pożegnaniem z kimś na lotnisku) do Bay of Islands. Uzbrojona w tę ignorancką niewiedzę dotyczącą między innymi wieeeeeelkiej różnicy temperatur między Wellington a rejonem Bay of Islands jakoś nie byłam świadoma tego, że na plaży to bardziej mi się przyda kostium kąpielowy (!?!) niż spodnie i kurtka. Spodnie jak spodnie - na rejsie z delfinami się przydały, bo nogi były jedyną niespaloną na słońcu częścią mojego wielkiego ciała ;) Ale kurtka przez 2 tygodnie leżała obok butów-traperów w bagażniku samochodu. Hmmm, może stąd ta plama na plecach? Od jakiegoś samochodowego szitu do silnika...? :D :D

(Otehei Bay, Urupukapuka Island, Bay of Islands)

Wróćmy jednak do naszych baranów*! Miałam ci ja ubrania bardziej chyba na trekking jakiś do Hururu Falls niż na plażowanie. Ale nic to! W położonej w Bay of Islands miejscowości Waitangi (oraz znajdującej się bardzo blisko Paihii) byliśmy tylko dwa dni, z których dwa;) spędziłam szwendając się po plaży, Waitangi Treaty Grounds, żeglując po zatokach, obserwując tym samym delfiny oraz płynąc do Russell położonego po drugiej stronie zatoki. Tymczasem moi gospodarze pełnili oficjalne funkcje, do czego również nie przydałyby się im kostiumy kąpielowe :D :D Czyli że nie tylko mnie!

(wharenui - dom, w którym Maorysi spotykają się, aby rozmawiać, przebywać razem. Ten na zdjęciu jest w miejscu podpisania Te Tiriti o Waitangi.)

Tylko w zasadzie po co oni te funkcje pełnili i co się tam działo w Waitangi? Dawno, dawno temu, kiedy to zacnym państwem europejskim, w którym teraz mieszka pół populacji Polski rządziła niemniej zacna (a przynajmniej nobliwie wyglądająca dla zmyły;) królowa Wiktoria rozprzestrzeniało się osadnictwo brytyjskie na wyspach Pacyfiku. Nowa Zelandia, jako jedna z takich wysp, zasiedlona była przez polinezyjskie ludy Pacyfiku i nosiła nazwę Aotearoa czyli Kraj/Ziemia Długiej Białej Chmury. Oczywiście, europejscy osadnicy przywlekli ze sobą europejskich kolonizatorów w osobach kapitanów statków, pastorów, gubernatorów itp., który to czując zapewne (wątpliwą) wyższość kultury europejskiej nad plemienną postanowili uszczęśliwić tubylczą ludność jakąś obcą formą scentralizowanej władzy. W ten sposób 6 lutego 1840 r. doszło do podpisania Traktatu z Waitangi przez stronę Brytyjską i przedstawicieli ludności Maoryskiej. W skrócie, traktat ustanawiał urząd gubernatora czyli przedstawiciela królowej w NZ; potwierdzał prawo Maorysów do ich ziemi (jakby ich prawo do ICH ziemi nie było dorozumiane?) oraz przyznawał im prawa poddanych królowej. Niby fajnie, ale jak to często bywa, intencje nie zawsze potem dobrze wychodzą w praktyce.

(Traktat z Waitangi w TePapa Museum, Wellington)

Kto chodził ze mną na studia na ILSie ;) wie, jak się czasami trzeba było nakombinować tłumacząc teksty, które ni w ząb nie chciały się wiernie przekładać, bo wymyślone ekwiwalenty nie zawsze dobrze oddawały znaczenie słowa oryginalnego... I właśnie w języku problem z całym tym Traktatem z Waitangi! Co innego 'wersja' angielska, a co innego maoryska... Tutaj jednak problem nie wynikał z błędnego tłumaczenia - taka sytuacja byłaby chyba prostsza. Różniące się od siebie wersje traktatu wynikały z różnic kulturowych, dotyczących np. organizacji życia społeczności takiej jak plemię czy państwo/naród. Konkretny przykład: w Maoryskiej wersji traktatu pojawia się słowo 'kawanatanga', które jest zazwyczaj tłumaczone na angielski jako 'government' (rząd). W wersji angielskiej traktatu zostało ono przetłumaczone jako 'absolute sovereignity' (całkowita władza/zwierzchnictwo). I to władza i to władza, ale jednak nie taka sama. Maorysom, których społeczeństwo składało się z różnych plemion pod rządami różnych wodzów, obce było pojęcie zwierzchnictwa jednego władcy nad całym krajem... Trochę się zapewne zdziwili, jak się okazało, że od tej pory rządzi nimi jeden wielki wódz. Nie mieli chyba większego problemu z tym, że 'wodzem' tym była kobieta. W końcu kilkanaście kobiet-wodzów podpisało traktat w imieniu swoich plemion. Anglicy zapewne myśleli, że od teraz mają całkowite zwierzchnictwo nad NZ, a gubernator będzie władzę bez skrępowania reprezentował.

Niemniej jednak, mimo tych różnic data podpisania traktatu jest dla Maorysów ważna. Pewnie mają jak inne narody - świąt ci u nas dostatek, ale i to jedno więcej chętnie obejdziemy ;) Zjeżdżają się zatem Maorysi z najdalszych zakątków NZ do Waitangi, rozbijają swoje tymczasowe obozowiska, prowadzą zażarte dysputy polityczne, chwalą lub ganią Honego Harawirę i partię Te Tai Tokerau, jedzą hangi, piją, pływają łodziami waka. Szał i świętowanie! Gapiów, turystów-nieMaori mnóstwo. Miasto maluteńkie (w zasadzie jakbym miała określić, to bardziej taka rozrośnięta osada nadmorska) całe zablokowane. Ale to w końcu tylko raz do roku!

(maoryskie łodzie waka)

Zaplanowałam sobie nie siedzieć w - nieklimatyzowanym prawie - pokoju hotelowym i wyruszyć samotnie na oględziny Waitangi, Paihii, Russell. Zanim wyszłam przyszła do pokoju pani ze świeżymi ręcznikami, poprawiła pościel. Mimo jej trudnego akcentu jakoś tam się nam gadało. Była pod wrażeniem temperatur -15 stopni w Polsce :D :D Mamy jeszcze czym zaimponować zagranicą ;) Pogadałyśmy trochę i wyszłam. Śniadanie. Potem czekam przed hotelem na shuttle bus do miasta poinformowana w recepcji, że ok. 9:30 będzie takowy i mnie zabierze. Przed wejściem stoją jacyś Maori, rozmawiają. Straszni nie są, ale zawsze to jednak 30 tyś. km od domu, samotna kobieta bla bla bla.... Jeden z nich wygląda na jakiegoś ochroniarza hotelowego, drugi kierowcę. Trzeci najstarszy podchodzi do nich z rowerem. Witają się w tradycyjny sposób hongi, czyli dotykają się czołami i nosami patrząc sobie przy tym w oczy. Zamieniają parę słów. Ten najstarszy idzie w moją stronę...!!! Staje. Podaje mi rękę... i wita się ze mną tak samo jak z tamtymi. Zamarłam. Nie ze strachu. Ze zdziwienia! Gdy tamci dwaj odjechali, ochroniarz podszedł do mnie i mówi: "On myślał, że ty jesteś Maori. Jesteś?" Ja rezolutnie: "Nie, NIESTETY, nie jestem." (wazelina, nie smarujesz, nie jedziesz ;)))). On "To było widać, że nie wiesz, dlaczego on do ciebie podchodzi i jak się przywitać." Dzięks! Na święcie Maorysów taka gafa :D Trzeba było się dokształcić, a nie z ignorancją w świat ruszać.

(źródło)

Doczekałam na ten nieszczęsny shuttle bus do 9:45 i nieśmiało pytam, czy będzie ktokolwiek jechał. Jechała dziewczyna z obsługi hotelu i ja sama. Dzięki niej dowiedziałam się, że dwa razy dziennie jest rejs 4,5h po Bay of Islands i że można podczas niego zobaczyć delfiny. Świetny rejs, dobrze zainwestowane 98NZD! I jak tu nie uwierzyć, że Nowozelandczycy to jest miły naród...? I mają też różne śmieszne rzeczy u siebie... ale o tym może jeszcze następnym razem ;)

(jak się tak uważnie przyjrzeć, to widać delfina ;))

-----------------
*) jest takie francuskie powiedzonko 'revenons à nos moutons' oznaczające tyle, co powróćmy do sedna sprawy - to dosłowne tłumaczenie! Śmieszne. Nomen omen, owieczek i baranów w NZ też nie brakuje... Jakiś związek jest ;)

Nowa Zelandia

2011-05-31T12:44:00.010+02:00

Nie wiem, czy będzie to pierwszy post o NZ z kilku, czy inne też napiszę, więc na wszelki wypadek nie będę numerować ;)

A do napisana tego postu skłoniło mnie dzisiejsze, krótkie niestety, spotkanie z M.Sz. Jak się spotkamy, to będzie więcej opowieści, jeśli chcesz posłuchać :)))

Nie powiem, żeby podróż na sam koniec/początek świata była zawsze moją wymarzoną, że o takiej to zawsze śniłam itp. Choć muszę przyznać, że jakbym tutaj w Polsce wiedziała, co tam w NZ mają, to bym o niej śniła jeszcze w życiu płodowym w łonie matczyska mego :)

(widok z okna salonu)

(rozrywki zamiast clubbingu i po całodziennym chodzeniu po mieście)

Wybrałam się zatem w podróż daleką... choć nie wiem, czy istnieje takie słowo w języku polskim, które by tę odległość dobrze oddawało. Jest jedno powszechnie uważane jednakowoż za niecenzuralne. Darujmy sobie! Dość rzec, że w podróży spędziłam minut, godzin, DNI niemało. Nie była to dla mnie podróż strasznie wyczerpująca fizycznie. Ja po prostu nie lubię przemieszczać się z miejsca na miejsce jeśli chodzi o podróżowanie... Mam manię ogarniania wszystkiego i panowania nad rozkładem, planuję. Lubię być, oglądać, zwiedzać, spotykać, ale docierać do celu nie lubię. Chciałam już być na miejscu i już. Ekipa odbierająca mnie z lotniska w Wellington skomentowała moje pojawienie się w taki oto sposób "Myślałam, że się wyczołgasz z tego samolotu, a ty taka zadowolona i uśmiechnięta." Cóż, cieszyłam się, że jestem u celu i że teraz to już będzie super... Jakbym miała Wam zobrazować tę odległość...? Może tak: z mieszkania mego rodzinnego wyruszyłam w sobotę ok. godziny 13:00. Na miejsce dotarłam w poniedziałek po północy czyli właściwie we wtorek już. Z tego miejsca bardzo chciałabym podziękować liniom lotniczym za odwołanie samolotu i skazanie mnie na oczekiwanie w zimowym ubraniu (jakby nie patrzeć w Polsce w lutym zima jak skunks ;)) przez 6 godzin w australijskim słońcu w Sydney Harbour w temp. 32 stopni C. Dzięki Bogu, w hali lotniska była klimatyzacja. Na tym słońcu i skwarze wytrzymałam jakieś 2 godziny... Potem siedziałam na lotnisku i udawałam, że czytam książkę (bo w rzeczywistości gapiłam się na ludzi, sklepy, wszystko dookoła), co o mały włos nie skończyło się spóźnieniem na kolejny samolot ;)

Lecę sobie ja z Warszawy do Londynu pomyślnie, bez opóźnień nawet, co zdarzyło mi się pierwszy raz w życiu (może ja po prostu mało latam!). Lecę sobie z Londynu do Singapuru (nie mały pikuś, bo aż 12 godzin). Wiem, cały czas mam to w głowie, że na trasie Singapur-Sydney spóźnienie może mnie kosztować, bo na przesiadkę mam 2 godziny a muszę też odebrać bagaż... Nic to! Lądujemy zgodnie z planem (znów!). Biegnę po tę walizkę, nie mam wypełnionego jakiegoś tam papierka. Wypełniam. Biorę walizkę. Biegnę do odprawy do Wellington... Jakiś miły Aussie "Ooo, masz przesiadkę w Brisbane.". Ja "Nie, nie, to w drodze powrotnej, za miesiąc mam przesiadkę". On "Ale ja ci mówię, że ten samolot z 10:00 jest odwołany i masz inny i że on jednak jest z przesiadką w Brisbane." Acha. Pani przy odprawie informuje mnie, kiedy ten samolot... Ja już totalnie powalona Aussie akcentem mówię, żeby mi zapisała numery lotów i godzinę odlotu... Ona uprzejmie pisze. Ja czytam. Mój samolot jest o godz. 16:00 z lotniska krajowego... Jest godzina 8:20 rano... No to sobie poczekam.
ALE tam w Wellington też sobie poczekają na lotnisku, bo zamiast o 15:00 w poniedziałek dotrę ok. 00:30 we wtorek już. Muszę ich zawiadomić. Polska komórka - roaming nie działa. Nie wiem dlaczego... Wymiana kasy po jakimś zapewne złodziejski kursie, ale cóż. Kupuję kartę australijską i międzynarodową. Dzwonię (tzn. próbuję wypikać na klawiaturze tych milion pięćset sto dziewięćset kodów do rozmowy międzynarodowej!!!). Nikt nie odbiera komórki, nikt nie obiera domowego. Rozpacz. Chwilowa :D :D Dodzwoniłam się. Gadam, gadam co i jak i o której będę. Spoko. Załatwione! Będą czekać po północy. Ufff! Jeszcze tylko 5,5 h czekania ;)
No to jadę do portu, pogapię się na operę, pogapię się na Harbour Bridge, połażę... Znów za złodziejską kwotę 24 AUD kupuję bilet powrotny (24 AUD to dużo, bo z lotniska; do/z każdej innej stacji kosztował 6-8 dolarów) - za Airport Link trzeba niestety tyle zapłacić i zjechać pod ziemię ;)

(źródło zdjęcia)

W porcie gorąco i wilgotno. Nie dam rady tam chodzić i zwiedzać. Trudno. Za 3 tyg. obejrzę wszystko dokładniej.

(Sydney Opera House za tym drugim razem;))

(miasto i Harbour Bridge z promu do Manly)

Na lotnisku, w przyjemnym chłodzie klimatyzacji udaję, że czytam książkę. W końcu stwierdziłam, że trzeba iść do odprawy i dopytać, skąd i gdzie ten samolot... Mało nie dostałam zawału, jak mi pani powiedziała, że muszę jeszcze busem dojechać na lotnisko krajowe (a przecież już raz mi to mówiła rano, ale chyba nie załapałam!). Ale bus właśnie odjechał i następny jest za 30min. Możesz nie zdążyć... Spadaj! Zdążę, ty Aussie-mądralo :) Bus podjechał za jakieś 2 min. I kto miał rację? Na lotnisku krajowym ze 3 razy zmieniali gate do wyjścia. W końcu siedzimy (wszyscy pasażerowie) przy właściwym. Będzie OK. Za jakieś 3 godziny będę na miejscu w Wellington.

(mówiłam - udawałam, że czytam na Kingsford Smith Airport ;)

Nagle pojawia się dość duża grupa ludzi wyglądających na Maorysów. Mama z nastoletnimi dziećmi, ich znajomymi i jednym małym Maori... Grupa głośna, mówiąca w nie znanym mi języku (jak się potem okazało - z Wysp Samoa) składająca się z facetów gabarytów Pudziana, z tym wyjątkiem, że Pudzian ma mięśnie a oni... byli po prostu wielgachni. Moja pierwsza myśl "Żeby tylko ten największy nie siedział koło mnie w samolocie!" (ja do najchudszych też nie należę). Ja mam miejsce C... Maori ma miejsce B. That's just my luck! "Szczęśliwie" zamienił się miejscami z najchudszym kolegą ;) Jak się potem okazało, kolega cierpiał na zaawansowane ADHD objawiające się nadpobudliwością ruchową, w skutek której dwa razy dostałam wachlarzem z liści w głowę oraz nieustannym naciskaniem guziczków sterujących monitorem telewizora. Nie muszę chyba dodawać, że naciskał zarówno guziki swojego monitora jak i mojego, gdy myślał, że nie patrzę :D :D Rozmowa z nim była ograniczona, bo miał tak silny nowozelandzki akcent, że nie rozumiałam połowy słów. Ale nie był niemiły. Raczej śmieszny. Szczególnie gdy tak prostodusznie szczerze i z nadzieją zapytał, czy mówię w tym ich samoańskim. Bezcenne! Niestety, nie mówię. A szkoda, bo wyglądem mogę się do Maori upodobnić... Potencjał mam! ;)
Do Wellington dolecieliśmy zgodnie z (tym drugim) planem pół godziny po północy. W mieście moich pierwszych nowozelandzkich znajomych nigdy nie spotkałam. Byłoby to możliwe. Wellington to małe miasto. Może polecieli jeszcze dalej... choć Well było im znane, bo wyraźnie pokazywali sobie jakieś punkty orientacyjne podczas lądowania samolotu... To było moje pierwsze zetknięcie z Maorysami. Drugie było tydzień później...
Będzie zatem jednak następny post chyba... :)))

Moje koralik story

2011-05-19T12:57:00.008+02:00

Tytuł mojego postu zapożyczyłam sobie oczywiście z bloga Koralikstory! Może się na mnie nie obrazisz...? Twoje ceramiczne naszyjniki to dla mnie wyższa szkoła jazdy!

Nie wiem dlaczego, ale fascynują mnie kulki - filcowe, ceramiczne, kamienne... wszystkie. To musi być chyba kwestia kształtu ;) albo nie wiem czego i skąd mi się to wzięło. Dość, że postanowiłam spróbować ceramiczne kulki stworzyć sama, własnymi rencami...

Specjalnie trudno nie było. Moją jedyną bolączką jest szkliwienie, którego normalnie nie lubię (na dużych pracach z gliny), ale na klukach mogę się jeszcze przemęczyć. Gdy mam w perspektywie finalny produkt, jakoś łatwiej mi się pracuje.
Oficjalnie stwierdzam zatem, że kulki robić uwielbiam i teraz będę je produkować hurtowo... aż dojdę do perfekcji... Bo zrobić kulkę z gliny jest bardzo prosto, ale żeby ona była idealna po wypaleniu ze szkliwem i wyjęciu z pieca, to już nie jest tak okrągło ;) Szkliwo kapie i robią się takie małe kropelki. Chwilowo, na etapie prób, nie jestem w stanie się tym przejmować i bardzo mi się moje kulki podobają.

A Wy co sądzicie? Może jakieś sugestie co do kolorów. W zestawie są chwilowo tylko: altmetal (te metaliczne ciemne), złoty, pomarańczowy Mandarin, czerwień selenu, zielony (miał być butelkowy ;)) i fioletowy... Jasnych jakiś brakuje, nie?

Kiermasz Wielkanocny na Rynku w Piasecznie - podsumowanie

2011-04-27T15:10:00.009+02:00

Kiermasz w Piasecznie się odbył. Jak zwykle nie odwiedził mnie nikt ze znajomych ani z rodziny, ale to już się staje jakąś normą w zasadzie, więc się nie zdziwiłam ;) Publika niespokrewniona za to dopisała. Czasami bywało nawet tłoczno!
Ładnie nawet na tym rynku piaseczyńskim. Dużo ładniej niż w parku za Starostwem powiatowym... Oto kilka zdjęć:
Rynek
Nasz stragan
W roli głównej - pisanki
A tutaj wyrób nie nasz, ale zawsze podziwiam, gdy ktoś umie takie rzeczy z jadalnych składników wyczyniać ;) To się chyba food carving nazywa...

Kiermasz Wielkanocny na Rynku w Piasecznie

2011-04-15T13:03:00.005+02:00

Przegapiliście kiermasz wielkanocny w Wołominie? Nie chciało Wam się ruszyć z domu w poprzedni weekend? Nic straconego! Możecie jeszcze nas odwiedzić w najbliższą niedzielę 17 kwietnia podczas Kiermaszu Wielkanocnego na Rynku w Piasecznie. Będziemy tam od 10:00 do 15:00 prezentować nasze pisanki i ozdoby wielkanocne.

Czy może się nie udać kiermasz, który ma tak piękny plakat z motywem wycinanki ludowej?!?! Ale teraz to już na serio ostatnia szansa. Następna będzie dopiero za rok, niestety. Albo w lato, ale przecież nie będziemy sprzedawać pisanek w wakacje :D

I Kiermasz Wielkanocny w Wołomnie - podsumowanie

2011-04-12T11:03:00.008+02:00

Kiermasz, kiermasz i po kiermaszu wołomińskim! Jak zwykle dopisali i wystawcy i odwiedzający... a kupujący to już różnie. Zależy, co się komu podoba ;)

W okrojonym przez przeziębienie składzie stawiłyśmy się w sobotę na miejscu. Nasz stragan prezentował się kolorowo i wiosennie. Sami zobaczcie!

A w szczegółach wyglądał tak:

Drugiego dnia przytargałam do Wołomina nawet moją ogromną kolczykową kolekcję, tablicę, korale i bransoletki!

Tutaj moje pisanki w całej swej jajcarskiej bandzie:

Jeśli chcecie dokładniej obejrzeć również pisanki Mirabelki (te wiszące!), Brzozy (te tuż nad moimi) i Hanji - zajrzyjcie koniecznie na ich blogi.

I Kiermasz Wielkanocny w Wołomnie

2011-04-07T10:20:00.006+02:00

Już po raz drugi będziemy miały z Brzozą, Mirabelką i Hanią przyjemność gościć w Galerii przy Fabryczce. Pierwszy raz gościłyśmy tam w grudniu przed Bożym Narodzeniem podczas świątecznej Giełdy Talentów.
Tym razem odbędzie się kiermasz wyrobów wielkanocnych. Będą pisanki, króliki, zające, rzeżucha, owies, motyle i inny wielkanocno-wiosenny inwentarz ;)

Zapraszam serdecznie do odwiedzenia nas i rozejrzenia się wśród innych kiermaszowych propozycji:

początek kiermaszu i otwarcie w sobotę 9 kwietnia o 18:00 i potrwa do 21:00. W niedzielę start już o 12:00 a koniec dopiero o 18:00.

Jest mnóstwo czasu!!! Myślę, że wiele z tych ręką stworzonych prac będzie można nabyć drogą kupna, żeby cieszyć się nimi również w domu!!! Nie możecie przegapić takiej okazji!!! :)

Dokładny adres Galerii Przy Fabryczce to ul. Orwida 22, Wołomin.

Wróciłam!!!

2011-03-04T11:58:00.005+01:00

Długa przerwa w pisaniu i publikowaniu postów spowodowana była wyjazdem.
Byłam tutaj:

i tutaj

Było super fajnie!!!
Za co podziękowania należą się Gospodarzom, że mnie tak gościnnie przyjęli i pokazali różne atrakcje :) DZIĘKI OGROMNE!!!

Najfajniej było w tym pierwszym miejscu i w ogóle aż szkoda było wracać..., co też mój bagaż postanowił potraktować dosłownie i... wrócił dopiero 3 dni po mnie... Spóźnił się, bidulek, na samolot do domu ;) Za to rozpakowanie bagażu po jakimś czasie przypomina rozpakowywanie paczki z niespodzianką... to takie miłe uczucie, choć przecież samemu się go pakowało 5 dni wcześniej ;)

Alicji w Krainie Czarów ciąg dalszy

2010-12-21T12:50:00.004+01:00

Zgodnie z obietnicą złożoną w poprzednim poście zamieszczam zdjęcia najnowszej produkcji z serii "Alicja w Krainie Czarów" :))

Tym razem jest to herbaciarka z 4 przegródkami, do której zrobione są też podkładki. Różnią się one dwoma obrazkami od tych z poprzedniego kompletu. Inaczej pomalowane jest też pudełko na komplet podkładek.

A to co widzieliście na zdjęciu w poprzednim poście, to były nóżki herbaciarki wycięte z arkusza pianki poliuretanowej ;)

Szydelkowanie czyli nowy czasoumilacz

2010-12-19T18:16:00.014+01:00

Mam nowego bzika!!! Nauczyłam się dwa sploty szydełkowe na krzyż (albo i nawet nie;)) i teraz śmiem się chwalić, że "umiem robić na szydełku". Śmiech na sali :D
Zanim nauczę się innych splotów i wymyślę, co z taką wiedzą tajemną zrobić, robię kulki a z nich koraliki. Bardzo kolorowe, niektóre z kompletach z broszkami (których zdjęć nie posiadam, jest tylko jedno).

Kolczyki:

W ramach zapowiedzi tego, co pojawi się w kolejnym poście - mała zajawka. To będzie kolejna już część serii. Nie możecie się już doczekać? Postaram się już w tym tygodniu pokazać tę nowość!

Zaglądajcie do mnie! Komentujcie! Zapraszam!

Znów na ludowo i koń Dala

2010-11-22T11:38:00.008+01:00

Zawsze podobały mi się wycinanki ludowe. Mają takie piękne kolory, są misternie wycięte. Nie wiem, czy bym tak umiała dokładnie wycinać... Może tak... Jakbym bardzo się zawzięła, to by wyszło. Na razie moja zawziętość przejawia się w kilkudziesięciu warstwach lakieru na kolczykach. Lubię jak się błyszczą i nic na to nie poradzę. Może to wiocha, ale lubię i już! ;)

W wersji okrągłej - wycinanka ludowa "Zielone koguty"

Wycinanka w wersji podłużnej - też z kogutkami.

Wersja kwadratowa, bez kogutków za to kwiatowa ;)

A na koniec też klimaty ludowe, ale od naszych zamorskich sąsiadów. Koń Dala - najbardziej chyba znany i rozpoznawalny w świecie szwedzki wzór ludowy, choć IKEA jeszcze nie umieściła go na swoich meblach (a może?). U mnie w domu występuje na tych kolczykach właśnie i na kubku, który dostałam od mojej koleżanki ze Szwecji :) Z kolczykami chętnie się rozstanę, z kubkiem never!

Galeria papieru

2010-11-18T12:26:00.008+01:00

Całkiem niedawno miałam okazję poznać jedną ze scraperek, która robi przepiękne kartki i ozdoby scrapbookingowe. Idunia jest bardzo miłą osobą, robi pyszne ciasto i jeszcze prowadzi sklep z pięknymi papierami do scrapków. Jej główną projektantką (tej kolekcji wzorów, którą obecnie znajdziecie w Galerii) jest Sasilla.

A papiery designed by Sasilla możecie kupić tam, gdzie nisko latają anioły czyli właśnie w Galerii Papieru www.galeriapapieru.com.pl.

Ale MOŻECIE JE RÓWNIEŻ WYGRAĆ! Jak? Tradycyjnie już w CANDY. Tym razem ogłoszonym przez Sasillę na blogu http://galeriapapieru.blogspot.com.
Ustawiam się w kolejce. Widziałam te papiery na żywo. Są bardzo ładne i dobrej jakości. Obsługa Galerii Papieru również jest jakości najwyższej :)

Crafted by Missy

2010-11-10T13:29:00.005+01:00

Od dziś, jeśli zobaczycie gdzieś takie metki, jakie prezentują się na widocznych tu zdjęciach, możecie być pewni, że jest to moja własnoręczna produkcja.

Metki również wykonałam sama. Nie posiadam dziurkacza do etykietek, więc każdą jedną wycięłam nożyczkami samodzielnie. Nie, palce mnie nie bolały. Lubię wycinać :) Logo może niezbyt wykwintne i twórcze, ale czytelne.

Dużo się ich na wycinałam, ale rezultat mnie bardzo zadowala.

Niektórzy z Was wiedzą zapewne, że na forum decoupage występuję pod nickiem Gobell. Używanie dwóch nicków bywa mylące. Ale po prostu czasami używam ich zamiennie, bo mogą być już zajęte przez innych forumowiczów. Tak było z nickiem MarGo, którego dawniej używałam, ale na naszym forum jest tylko jedna jedyna Margo :) Ale Missy i Gobell to na pewno ja!

Zima się zbliża!!!

2010-10-12T12:26:00.005+02:00

Zbliża się, zbliża. I to nawet wielkimi zimnymi susami. Jeszcze nie przez zaspy, ale jednak ciepłem polskiej jesieni to tej aury nie można nazwać. Trzeba zatem ciepło się ubierać. Dziś rano było zapewne mniej niż 10 stopni, także lekko nie jest. W tamtym roku pierwszy śnieg spadł 14. października (pamiętam, bom do Chin leciała dokładnie wtedy!). Teraz zima nas nie prześcignie - pierwsi się na nią przygotujmy! Do tropików nie zawsze można jechać, więc trzeba walczyć z zimą środkami ogólnodostępnymi i tańszymi.

Po to właśnie są mitenki, czyli takie rękawiczki bezpalczatki (nazwa nie moja tylko Ani z Zielonego Wzgórza) w różnych kolorach rozjaśniających szarość zimy.

Mamy szare (żeby zimy nie przestraszyć, bo jest czasami potrzebna), ale ze zwiastującym ciepło kolorem fioletowym, czyli takim dzyndzelkiem-kokardą.

Mamy szaro-czerwone, bo kontrasty dobra rzecz. Trzeba się wyróżniać!

Mamy też rozweselające kolorem swym fioletowe mitenki z możliwością podwinięcia i skrócenia całej rękawiczki o 1/3 w razie jakby zima odpuściła na jeden dzień.

Które wybieracie?

VI Jarmark piaseczyński

2010-10-07T10:38:00.009+02:00

W tamtym roku pisałam o jarmarku piaseczyńskim, że byłam, że fajne towarzystwo, ale kupujących mało. Raczej niedzielni zwiedzający. W tym roku było dokładnie tak samo ;) Ja w tym roku nie nastawiałam się za bardzo na jakieś kokosy i też ich nie było, ale klienci też nie za bardzo... Nasz stragan prezentował się następująco:

Delikatne i szlachetne kolczyki by Mirabelka

Tutaj kolczykowy misz-masz - kolczyki Hanji i moje:

A tutaj (w większości) decoupage Agnieszki

Mirabelka i ja (za tablicą) - zdjęcie zrobiła nam Bajka.

Oczywiście byli jeszcze inni towarzysze jarmarczni, ale na zdjęciach nie wszyscy dali się uchwycić :) "Złapałam" tylko Agnieszkę :D W tym że ją 'złapałam' nie ma przesady, bo Agnieszka dbając o wygląd reprezentacyjny naszego straganu wciąż ulepszała ustawienie przedmiotów, wciąż je przestawiała, co nam i tak niewiele dało! :D :D Ale było super!!!

Uważam, że towarzysko-koleżeńsko-rodzinnie było jak zwykle bardzo miło, choć "klimat" całej imprezy był zimny w tym roku... Odwiedziła nas Olinka. Spotkałyśmy Bajkę. Poznałyśmy Agnieszkę Beer z pracowni ceramicznej na Mokotowskiej. Było bardzo miło. Bawiłam się dobrze, ale po raz ostatni w Piasecznie. Tradycja jarmarków średniowiecznych może jest warta podtrzymania, ale jakoś mi się te średniowieczne kojarzą zupełnie inaczej, radośniej, z rozmachem, z kolorami...

Na ludowo

2010-09-16T13:17:00.009+02:00

Ostatnio podpatrzyłam korale obszywane materiałem. Kulki drewniane + materiał = moja wersja korali na ludowo. Jak Wam się podobają?

A jeśli już przy ludowych tematach jesteśmy... Nie pamiętam czy te kolczyki już pokazywałam, ale są ludowe ;)

I te są na ludową nutę, ale nie za bardzo udane raczej... jakieś takie "nie moje"...

Czekolada...

2010-09-09T10:38:00.006+02:00

... napędza mnie do działania. Musi chyba tak być, bo wczoraj byłam na czekoladzie z prawdziwą Mistrzynią i jeszcze był z nami Jamie, ale mnie zostawił i wolał iść z Mistrzynią... No nic. Wiedziałam, że u niej poczuje się lepiej ;)

Czekolada spowodowała u mnie chęć do działania.
I tak z kulek ufilcowanych kiedyś tam powstały filcowe kolczyki, z których jestem całkiem zadowolona. Na razie formy kolczyków są kulkowe, bo jak mówiłam kształt kulki mnie fascynuje ostatnio :D
Kolory jesieni (już niestety nadchodzi...)

I taki kolorowy mix niejesienny

Na koniec mało ambitne kolczyki (bo założyć ogniwko i bigle to każdy głupi potrafi), ale ten kształt, ten kolor i jakość wycięcia...

A u Mistrzyni wynikiem działania będzie (była) tarta.

Czekolada to jest potęga :) Jedną z lepszych podają w Cafe Colombia. Jestem zawsze tą, która w kawiarni pije czekoladę ;) Spieszcie się spróbować tej w CC, bo każda czekolada po pewnym czasie robi się lurą z torebki zalewaną wrzątkiem... Tak było w Chocolate Club na Chmielnej i tak było w Wedlu na ul. Szpitalnej w Warszawie.

P.S. Tak, wiem, niektóre zdjęcia są nieostre...

Alicja...

2010-09-07T14:06:00.004+02:00

... a raczej ilustracje J. Tenniela do książek o Alicji już gościły kiedyś na tym blogu. Był kufer z królikiem i były też kolczyki... Ale też wszystko nie może się wokół tego królika kręcić (choć przyznam, że to mój ulubiony motyw ;))

Poniżej zestaw 6 podkładek z różnymi ilustracjami... Królik (a nawet dwa ;)) też jest! A jakże!

Komplet:
Czarny, biały, czerwony... jednak całkiem fajnie 'grają', nie tylko w kartach ;)

Korale (nie)czerwone jednak

2010-08-11T11:48:00.007+02:00

Jeszcze ich u mnie nie było.
Nadszedł zatem czas na pokazanie KORALI.

Nie wiem, co jest z tymi, ale czegoś mi brakuje, takiego ostatniego ostatecznego... Pewnie coś pozmieniam. Ale kolory mają zamierzone tzn. mało być srebro i złoto i jest.

A te czarno-biało-złote kosztowały mnie strasznie dużo pracy i bardzo długo je robiłam. Zadowolonam z efektu końcowego :) chociaż nie tak na 100 ale na 99%. Jednak zmian już w nich nie przewiduję. Do kompletu są kolczyki.

Robienie korali decoupage uświadamiają, że człowiek ma w sobie czasami nieuświadomione nawet pokłady cierpliwości, gdy chce coś do końca zrobić.

Da ULTIMATE muffin

2010-07-08T12:34:00.010+02:00

Lubię muffiny. Czekoladowe. Takie najprostsze z czekoladą właśnie, to sobie sama umiem upiec.
Ale takich, jakie pieką Paulina i Weronika z So Sweet Project, to w życiu nie widzieliście! Muminki, Krecik, Kermit, Miss Piggy, samochody, piłka nożna, ptaki, szpilki, warzywa, owoce, bobasy, sukienki - co tylko możecie wymyślić - dziewczyny potrafią umieścić na muffinie. I wszystko jest jadalne!!!:) Zobaczcie!

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony www.so-sweet-project.blogspot.com oraz z galerii dziewczyn w ich profilu na FB.

Krecik
Kermit i Miss Piggy

Muminki
Ciasteczkowy, Oskar i Elmo z ul. Sezamkowej

Zielono mi!

A także nieśmiertelna klasyka

Bardzo mi się te muffiny podobają. Zdolne dziewczyny je robią.

Skorupki

2010-06-29T12:18:00.004+02:00

Jedna z ostatnich prac przygotowanych w ANGOBIE. Niestety, chyba moja współpraca z Angobą musi się zakończyć. Bardzo tego żałuję. Może gdzieś indziej znajdzie się bryłka gliny, toczek i rozgrzany piec, żeby stworzyć coś jeszcze.

Na misce: na zewnątrz szkliwo selen rot i altmetal (moje - jak do tej pory - ulubione połączenie!), w środku szkliwo transparentne.

... oraz pozostałe miski. Jedna szkliwiona turkusem z pracowni i niebieskim. Wzorki takie się namalowały, bo podczas ich nakładania rozmawiałam przez telefon ;) Ale całkiem fajnie wyglądają :D

A druga została roboczo nazwana "wanienką dla chomika" :D Pokryta angobą i wypalona. Nie zdążyłam już poszkliwić...

Nie mogę obiecać, że ciąg dalszy nastąpi...

Powrót decou

2010-06-15T12:10:00.007+02:00

Powracam do decou. Zrobiłam kolczyki z motywem z tego kuferka... baaaaaaardzo zmniejszonym ;) Kolczyki w dwóch wersjach. Lubię tego Królika i już.

Skośnie!

Mała Mi nadal cieszy się dużą popularnością. Też lubię ten motyw i tę czerwień jej sukienki, ale już chyba niedługo będzie to produkcja masowa, a nie unikaty :) Choć, oczywiście, dwóch takich samych par nie zrobiłam... Nie umiem.
Inny przedstawiciel książkowych i kreskówkowych bohaterów dzieciństwa (chyba nie mojego, bo opowiastkę tę po francusku czytałam, a to musiało już w liceum/na studiach być zatem;))) - Petit Nicolas - Mikołajek:

I jak już przy czerwieni jesteśmy - maki!

Kolczyki w parze są identyczne. Na zdjęciu widać inną stronę każdego.

Sfilcowało się...

2010-05-28T14:46:00.006+02:00

... czyli tak sobie siedzę (czasami pracuję;) i coś kombinuję. Kulki filcowe fajne są! Ale ceny mają nie fajne! Trzeba sobie sfilcować własnoręcznie.

Zakupiwszy zestaw wełny czesankowej w pięknych kolorach - hiszpańskie kolory tęczy (hmmm, nie wiedziałam, że hiszpańska tęcza jest inna niż polska ;))...

zdjęcie pochodzi z www.krainafilcu.pl

... zabrałam się do filcowania...
I taki wynik filcowania. Oj tam, że nie spektakularny! Będzie lepiej. Zwierząt filcować nie planuję ;)

Pierwsze filcowe kulki były takie (jedna tylko moja, druga instruktażowa made by Moja Nauczycielka filcowania S.:))

I palce nie są pokłutne igłą ;P

Ceramicznie...

2010-05-10T19:12:00.008+02:00

... w zasadzie ceramicznie to jednak nie za bogato się "tfurczość";) przedstawia. Powstał doniczko-podobny kubełek na kuchenne utensylia. Wypalony, potraktowany angobą, wypalony, szkliwiony przezroczysto. W środku wygląda jakby się do niego kropki ziarenek wanilii przykleiły ;)

Są też bazy do kolczyków, ale jeszcze nie obrobione...

***

Są też kolczyki nieceramiczne i niedecou. Różne materiały, różne kolory.

Alicja w Krainie Czarów

2010-05-06T21:57:00.005+02:00

Nie wiem, czy kiedyś czytałam sama "Alicję...". Może Mama mi czytała... Wiem za to, że zawsze mi się podobały ilustracje J. Tenniela do tej książki. Takie ryciny z drzeworytu robione... chyba. Podobne do ilustracji E.H. Sheparda do "Kubusia Puchatka". Wyglądają jakby je ktoś tak raz dwa, od niechcenia naszkicował. Lekkie. Takie lubię! I wolę te niekolorowe... choć te kolorowane też mają w sobie coś :)

Gdy na fali popularności filmu Tima Burtona powrócił temat Alicji i jej przygód przypomniało mi się, że przecież ja mogę wykorzystać ilustracje Tenniela w decou. Olśnienie! Od razu wiedziałam, jak mój kufer będzie wyglądał. Właśnie tak.

I małe zbliżenie na detal - wypukły!

I będą jeszcze chyba dwa produkty z tej serii z różnymi ilustracjami.

Pisanki malowanki

2010-03-31T12:04:00.010+02:00

Nastał sezon taki, że dużo jajek. Wysyp prawdziwy ;)
Też zabrałam się za malowanie pisanek. Tylko że ja strasznie nie mam serca do takich sezonowych prac - bombek bożonarodzeniowych nie lubię robić, pisanek też nie. Ale jak na jednym wspólnym posiedzeniu wszystkie malowałyśmy jajka to wszystkie. A jak zaczęłam to kończę zawsze. I tak ito rezultat malowania.

Najpierw wszystkie stały elegancko na baczność na podstawkach dopasowanych wzorem do wzoru na pisance.

Potem coś poszło nie tak... Trzeba było ratować jajka i padło na doklejanie wstążek - z braku innych kolorów są właśnie takie...

I powstaly jeszcze dwie małe pisanki do powieszenia...

Moja ulubiona - dobrze się prezentuje zarówno na nóżce, jak i z 'kukardką" ;)

Życzę Wam ładniejszych pisanek niż moje, z większą weną i polotem malowanych oraz WESOŁYCH ŚWIĄT :))

M&M w Chinach czyli jak to widzą Marty

2010-03-10T13:07:00.004+01:00

Moja koleżanka Marta z tego oto bloga mieszkała czas jakiś i pracowała jako tłumacz w Pekinie. Poniżej przytaczam jej opis, jakiego rodzaju szok kulturowy może spotkać człowieka z Europy w Chinach. Przerażająca w tym mailu nie jest jego treść (bo widziałam na własne oczy i czułam wszelkimi innymi zmysłami te wszystkie "szoki"). Przerażające jest to, że czuję, jakbym to ja napisała ten tekst! WSZYSTKIE spostrzeżenia mam dokładnie identyczne. Nie zmieniłabym nic. Nawet imię mamy takie samo, więc również podpis pozostaje aktualny ;)
Trzeba Wam też wiedzieć, że Marta w niejednym miejscu na ziemi przebywała dlużej lub krócej i ten Chiński szok nie jest spowodowany ignorancją. Chińczycy na serio są dziwni przy pierwszym "zderzeniu".
Przeczytajcie, proszę! Tekst jest ciekawy i dobrze napisany. Przeżyliście długaśny wpis o załatwianiu wizy, przeżyjecie i ten :D Moje spostrzeżenia dopisałam kursywą.

********

Kochani,
(...)
Jeśli jecie, odłóżcie przeczytanie tego maila na później. Dobrze Wam radze.

Ostatnio trafiłam na artykuł w The Times o Pekinie, który zaczynał się tak: "Czy to dziecko naprawdę sika na ulicy?" Otóż, moi Drodzy, tak, sika naprawdę. Dzieci do ok. lat 6 bez skrepowania kucają na chodniku (nie w krzakach, skąd!) i robią swoje, z czymś "grubszym" włącznie. Papieru nie używają. A żeby było wygodniej, dzieci chodzą w spodenkach z dziura na pupie, dokładnie miedzy pośladkami, żeby można było interes raz-dwa załatwić. No sami przyznajcie jakie to praktyczne. Nawet w zimie tak jest, przy mrozie -14 C.

Chińczycy plują niczym lamy. Akt splunięcia poprzedzony jest kilkusekundowym przeraźliwym charczeniem, co by cala flegmę skrupulatnie z gardła i jego zakamarków wydobyć. Czasami przejść nie można, bo chodnik cały zapluty. Plują dzieci, kobiety i starcy, bez wyjątku i bez wyboru. Plują wszędzie, na ulicach i w parkach, taksówkarze w czasie jazdy otwierają drzwi lub okno i plują, kierowcy autobusów plują, sklepikarze plują przed swoimi sklepami, pracownicy rożnych urzędów wychodzą przed swoje szanowne instytucje, i tez plują. OHYDA. Bekają również bezwstydnie, zwłaszcza taksówkarze. I zawsze odbija im się czosnkiem, którego w Chinach spożywa się tony i który dodaje się dosłownie do wszystkiego. Jedzie sobie cywilizowany człowiek taksówką, a tu nagle bek! a potem chark! a potem tfu! Wszystkiego się może odechcieć.
Idziemy sobie z koleżanką ulicami Xi'anu. Dookoła miła dzielnica, nie żadna patologia czy kryminał. Przed nami garstka ludzi. Za nami dwie młode kobiety. Nagle słyszymy głośne "beeeeeek!" Ale takie w rodzaju jak chłopcy na podwórku bekali na zasadzie, kto dłużej i bardziej soczyście beknie. Spojrzałyśmy na siebie ze znakami zapytania w oczach... Rozglądamy się. Odwracamy się z pewną jednak nieskrywaną dezaprobatą w spojrzeniu naszym. Okazuje się, że to jedna z tych młodych kobiet wydała z siebie takie wzorcowe beknęcie. Zawstydziła się. SKĄD! Gdzie tam! Roześmiały się obydwie i minęły nas chichocząc, że pewnie jakies glupie kretynki jesteśmy. Nietutejsze.

Z jeszcze bardziej obrzydliwych rzeczy - z drugiej strony tez czesto wypuszczaja gazy. Idę sobie ulicą, a tu facet przede mna pierd! Jest to niestety bardzo czeste, zalamac sie mozna. W charczeniu oraz gazach przoduje jedna z naszych dwoch sekretarek - skad inad bardzo mila osoba. Widocznie biedaczka ma jakies problemy z ukladem trawiennym, ale dzieje sie to naszym kosztem. Moj szef Krzysiek, normalnie bardzo spokojny, kiedys wreszcie nie wytrzymal i wrzasnal: "No kurwa, znowu sie spierdziala, ja nie moge!!!!" :) Dobrze, ze nikt nas nie rozumie. Najsmieszniejsze jest to, ze oni w tym sikaniu na chodniku, pluciu, bekaniu i wypuszczaniu gazow nie widza nic zlego. Kazdemu moze sie zdarzyc (no, moze nie sikanie na ulicy i plucie), ale wtedy mowi sie przepraszam. Tak mama gadali.

Skoro wspomnialam juz o taksowkarzach, nie moge zapomniec o ich kolejnej ciekawej cesze - nie znaja Pekinu, gdyz wiekosc przyjechala z innych prowincji i w stolicy Chin sa krocej ode mnie. W 80% przypadkow nie maja zielonego pojecia, jak jechac, i musze ich pilotowac. Po drugie, nie potrafia czytac mapy; a po trzecie - co jest juz lekka przesada - czesto sa analfabetami, badz nie znaja mandarynskiego. No i wez tu gdzies dojedz na czas.
Próbujemy złapać taksówkę w Szanghaju: pierwsza (zatrzymała się dobrowolnie dopiero po 10 min skakania i machania na ulicy!) - taksówkarz nie wie, gdzie to jest ten hostel nasz. Nie wie, gdzie to ta Pudong Av. Trudno. Druga (zatrzymana z równie wielkim wysiłkiem na zasadzie "jak stanie ,to się ładujemy do środka, a potem będzie dyskusja, gdzie jedziemy") - taksówkarz nie umie przeczytać chińskich znaczków. Nie wie, gdzie to jest. Pyta panią przechodzącą obok samochodu. Gadają, gadają. Ona po angielsku z nami. Oni po chińsku między sobą. W końcu ruszamy i nawet nas nie skosił na milion RMB i dowiózł na miejsce. Ale do zaułka przed hostelem już nie, tylko do rogu głównej ulicy.

W metrze horror. Pociagi podjezdzaja rano doslownie co minute, ale co z tego, skoro Chinczycy jeszcze nie zrozumieli, ze najpierw trzeba dac wysiasc tym, co sa w srodku, a dopiero potem samemu wchodzic. Pchanie, deptanie, wrzaski, krzyki, a nawet rekoczyny sa na porzadku dziennym. Drzwi otwieraja sie na bardzo krotko, wiec trzeba byc sprytnym - i miec dobry refleks. Na poczatku kulturalnie wszystkich przepuszczalam, robilam miejsce, przesuwalam sie... teraz nie mam najmniejszych skrupulow. Stoje jak slup w przejsciu i nawet nie drgne, gdy ze wszystkich stron rzucaja sie na mnie ludzie. Schamialam, jednym slowem, ale inaczej wciaz bym czekala na stacji metra i nigdy nie dojechalabym do pracy.
Potwierdzam - pchają się wszędzie! Muszą pierwsi wsadzić łeb w najmniej ciekawą witrynkę wystawy. Muszą pierwsi wejść do świątyni. Nie ma zmiłuj! W Pałacu Zimowym w Zakazanym Mieście dostałam tyle kuksańców chińskimi łokciami jak nigdy w życiu na najbardziej zatłoczonym koncercie ;) Raz tylko jakieś małe skośne oczęta spojrzały na mnie zdziwione, jak się "odkuksańcowałam", bo też chciałam zobaczyć i postanowiłam spróbować przepychać się na modłę chińską ;)

Higiena osobista na poziomie kultury osobistej. Wiele mieszkan nie ma lazienek, dlatego w Pekinie jest ponad 5.000 toalet publicznych. 99% z nich nie nadaje sie do opisania, cofnełoby sie Wam wszystko, co zjedliscie od rana. Smrod, brud i rzedy dziur w podlodze. Bez wody. 1% jest w miare cywilizowany, "na Malysza", ale czysto przynajmniej. W zwiazku z brakiem lazienek w domach, Chinczycy niestety niezbyt ladnie pachna, co ma szczegolne znaczenie w srodkach komunikacji miejskiej, zwlaszcza teraz, latem. Dlatego czesto wole wstac troche wczesniej i przejsc sie te 35 minut do pracy niz byc zgniatana, deptana, atakowana gazami roznymi oraz zapachami dalekimi od Chanel numer piec.
Jeśli ktoś słuchał (dzielnie, z przerażeniem w oczach i koniecznie o pustym żołądku!!!) moich opowieści o toaletach w Tybecie i innych miejscach w Chinach, to wie, że Marta pisze prawdę. Za każdym razem, gdy szłam do toalety w hostelu w Lhasie brałam ze sobą ręcznik, którym obwiązywałam sobie nos i usta, żeby nie czuć tego smrodu i żeby nie zwrócić zjedzonego obiadu. "Spuszczanie wody w toalecie" w hostelu wyglądało tak, że obok kibelka stałą wielka balia z wodą, w niej pływal taki większy rondelek. Nabierało się nim wody i chlup do dziury w podłodze. Nie chcę myśleć o tym jak brudna była rączka tego rondelka i kto jej dotykał (!!!).
Poziom czystości toalet nie przeszedłby żadnej unijnej oceny. Nie mieści się to w żadnych standardach i klasyfikacjach. Dość wspomnieć, że ja przyzwyczajona do toalet "western style" czyli takich z muszlą, korzystałam z ulgą z takich typu "dziura w podłodze", bo tylko podeszwami butów dotykało się części toalety. I to jest wariant najbezpieczniejszy!!! Nie wybrzydzajcie, jak pojedziecie!
Nie zdziwcie się też, gdy po wejściu do publicznej toalety Waszym oczom ukaże się inna użytkowniczka tejże. Chińczycy mają chyba inne pojęcie wstydu i prywatności/intymności. Nie zawsze zamykają za sobą drzwi toalety... Ale ich tam jest tyle milionów, że jakoś musieli sobie tę "prywatność" zmodyfikować, zmniejszyć.

Poziom wyksztalcenia i wiedzy ogolnej - tylko ciut lepszy od higieny. Wiekszosc adresatow tego maila jest za mloda, aby pamietac czasy komunizmu w Polsce, ale musicie wysilic wyobraznie. Pranie mozgow. Partia jest najlepsza. Chiny to najwspanialnszy kraj. Wszystko u nas jest cudowne, zgnily Zachod!!! Nie mamy wiz do zadnego kraju, bo nie chcemy, kto by chcial wyjezdzac. Po co. Tam nie ma ryzu. Zabic wszystkich w Tybecie, to buntownicy. Tylko dzieki Chinom Tybet jeszcze sie trzyma, tak to by z glodu wymarli. Dalajlama to oszust, lepiej, zeby nie zyl. No co ty, wierzysz w to, co pokazuje CNN i BBC??! Przeciez to manipulacja!!!! Tak, rzad zablokowal wiele stron internetowych, ale to dla naszego dobra przeciez. Zebysmy nie czytali wymyslow Zachodu. W Tybecie zginely tylko 2 osoby, buntownicy, nie wiecej. No i dobrze, ze opozycje aresztowali, co beda bluznic przeciw partii.
"Partyjne pranie mózgu"... cóż... Facebook zablokowany. Blogspot również nie działa. A słowa naszej przewodniczki z Pekinu wiele wyjaśniają:
Phoebie (czyt. Fibi - jak ta z "Przyjaciół") na nasze pytanie o formę pochówku jaka jest preferowana w Chinach - czy się grzebie ludzi w trumnach czy też pali zwłoki i do urny (akurat byłyśmy w grobowcach Mingów)? - odpowiedziała: "Generalnie to się ludzi pali. Oprócz ważnych osobistości. Jak na przykład przewodniczący Mao, który był największym przywódcą naszego narodu!" Mówiła to dziewczyna w wieku lat dwudziestu kilku... Wszystko zgodne z linią władzy. Zachód to zło i zgnilizna moralna. Władzy należy się szacunek.
(...)
Rece mi opadaja. Nie mam znajomych Chinczykow i nie chce miec. Nawet ci wyksztalceni nie przyznaja, ze cos jest nie tak. Wiwat Chiny.

Marta

Kolczyki dla Mirabelki

2010-03-10T11:02:00.006+01:00

Jakiś czas temu zrobiłam takie oto kolczyki -> klik! Spodobały się one bardzo Mirabelce. Uknułyśmy więc wspólny plan działania - ona daje stempelki (ma ich całą kolekcję:)); ja zapewniam masę modelarską. I działamy!

Rezultatem współpracy są te oto kolczyki w dwóch wariantach kolorystycznych. Mirabelka wybrała czarno-złote. Fioletowe zostały chwilowo u mnie w domu. Powstaną z tym motywem jeszcze jakieś inne drobiazgi, bo dostałam ten stempel w prezencie. DZIĘKI!

Wersja czarno-złota

Wersja fioletowo-srebrna

A tutaj nie zamówione przez nikogo kolczyki i wisiorek w wersji mix - czyli fiolet i złoto tzw. "na bogato" ;) Kształt stempla całkiem fajny.

Nawet znośnie wygląda złoto w takim zestawieniu z fioletem. Nie jestem fanką złotego koloru (a ten jeszcze tak błyszczy od flesza aparatu!), ale ten jestem w stanie zaakceptować. Skojarzyło mi się z kolorami pokoju, lampy i komody do pokoju mojej koleżanki, który to "projekt" robiłyśmy (ja tylko komodę i lampę!) w tamtym roku... bardzo długo, ale z dobrym efektem!

Pomyśleć, że tak prostymi sposobami można uzyskać całkiem ciekawy efekt, który jest na dodatek lekki, więc można nosić bez obawy naderwania sobie ucha ;)

Zima powróciła

2010-03-05T13:29:00.009+01:00

I w związku z tym, że nastąpił gwałtowny powrót zimy, właśnie wtedy, gdy już wszyscy mieli (naiwnie!) nadzieję, że poszła sobie na dobre, prezentuję Wam moje mitenki. Pamiętacie, jak kiedyś pisałam o blogu Ani? To na jej blogu właśnie po raz pierwszy znalazłam zdjęcie mitenek, które Ania robi na drutach.

Zrobiłam swoje własne. Daaaaaaaaaawno, oj bardzo daaaaawno nie robiłam na drutach. A na 5 drutach na raz to chyba nigdy. Dlatego rezultat jaki jest - każdy widzi. Mitenki bez kciuka wyglądały na moich dłoniach, jakbym miała gips na obydwu nadgarstkach. (Poniżej widoczne na dłoniach mojego Matczyska.)

Kokardy mogą się komuś nie podobać, ale bez nich to już był nie tylko gips, ale beton i w ogóle porażka. No i pasują do broszki, którą sobie przy okazji wydziergałam na drutach :)

Trzeba było coś z tym ich marnym wyglądem zrobić, jakoś je przerobić... Moja koleżanka, dużo bardziej wykwalifikowana w dzierganiu na drutach dorobiła mi w jakieś 30 min kominki na kciuki. (Poniższe zdjęcie zrobiłam sama, niestety, więc jest tylko jedna dłoń ubrana ;))

I teraz mitenki wyglądają lepiej.

Ich największą wadą jest... kolor. Strasznie mi się on nie podoba! Bo wiadomo, jaki jest jedynie słuszny kolor zgodny z linią i odcieniem tego bloga ;) Ale na próbę miałam taki jeden kłębek ni to niebieski ni to turkusowy. JEŚLI powstaną kolejne mitenki to na pewno będą zielone! Bo ten "niebieski"... no co ja poradzę, że nie lubię...

Przerywam milczenie...

2010-03-03T12:10:00.011+01:00

... bo zauważyłam, że od ostatniego wpisu minął ponad miesiąc.

Wirus ceramiki rozprzestrzenia się w środowisku w tempie zastraszającym. Postanowiłam go złapać i spróbować swoich sił w lepieniu. Na razie wyszło z tego kilka pokracznych przedmiotów w postaci...

kubka robionego na pierwszych zajęciach

pudełka, bo "musisz wiedzieć, jak inaczej zrobić coś niż kubek. Jak zrobić coś w kwadracie lub prostokącie."

A do środka puzderka nakapało szkliwo z czyjejś pracy i mam teraz żółtko wśród zieleni (a na żółtku... białko ;))

całej bandy kolczyków i wisiorków, bo po to tam chodzę. Kolejne produkcje biżuteryjne będą lepsze. Wiem, że te nie są arcydziełami :)

wisiorków maści wszelakiej. Też pojawią się kiedyś lepsze.

Gdyby nie dziurka na zawieszkę, zrobiłabym z tego spinkę do włosów... Ale nie mam tej klamry do zapinania... Może kiedyś takową zamówię w końcu...

A jak nie mam gliny w domu to robię w masie modelarskiej podobne do tych, ale z innymi wzorami - wypalać nie trzeba, szybko schnie, malować się daje i szkliwić nie trzeba. Słowem, dla kogoś tak niecierpliwego rezultatów działania, masa modelarska rulezzzzz! ;D Pokażę, jak już zamawiająca odbierze. Ona ma pierwszeństwo, bo jestem ciekawa reakcji "na żywo" ;) Żeby tylko nie padła z wrażenia, że brzydkie!!!

Starocie

2010-01-25T18:53:00.010+01:00

Przed świętami Bożego Narodzenia dostałam do ozdobienia metalowe pudełko po czekoladkach (puste niestety;)). Po ozdobieniu miało być przeznaczone do trzymania dokumentów, rachunków do zapłacenia... innych podobnie nieprzyjemnych rzeczy ;)

Trudność żadna... pozornie - pudełko miało wytłaczane napisy... Całkowicie nie udało mi się ich zniwelować (a próba spłaszczenia wypukłości napisu poprzez walenie młotkiem... hmmm, troszkę zniszczyła pudełko), ale czas naglił i na wigilię miało być gotowe. Na wieczko i na boki dookoła położyłam biały papier ryżowy, papier ToDo z adresami i znaczkami oraz z listami pisanymi po włosku. Porwawszy te dwa ostatnie na kawałki spatynowałam im boki, żeby nie cieniować (bo czas, czas, CZAS!!!). Wydarłam znaczek i przykleiłam w odpowiednim miejscu a miejsce oddarcia znaczka od adresu zamalowałam farbami i patyną. Nie widać go nic a nic. Dobrze trzeba szukać. Obramowanie jest ze sznurka jutowego przyklejonego 'magikiem'.

W rezultacie wyszło mi coś w rodzaju bardziej eleganckiego opakowania paczki ;) Efekt końcowy wyglądał tak:

Drugim "starociem" jest najnowszy projekt z działu biżuteria.
Kolczyki i wisiorki celtyckie.
Nie umiem używać stempelków z tuszem i do scrapków (bo ich nie robię ;)). Zakupiwszy piękne stemple musiałam je jakoś wykorzystać. Nie mogły się marnować na półce. Rozwałkowałam kawałek glinki modelarskiej, odcisnęłam wzór ze stempelka na kawałku i wycięłam kółka na kolczyki. Potem odcisnęłam wzór i wycięłam kwadrat i odcisnęłam inny jeszcze wzór na pasku glinki. Wysuszyłam. Pomalowałam na czarno i kiszka się stała, bo było takie nijakie i wypukłości prawie nie było widać. Przetarłam więc złotą farbą i wypukle fragmenty zostały podkreślone. Mam teraz 'oryginalne' celtyckie ozdoby. Glinka modelarska jest lżejsza niż glina po wypaleniu, więc i gotowe wyroby są lżejsze do noszenia.
Kolczyki
Wisiorek 1Wisiorek 2

Nadrabiam zaległości :)

2010-01-20T13:13:00.024+01:00

Ostatnio, po świątecznych porządkach, kiedy to musiałam upchnąć mój warsztat decou (czytaj: przydasie zastawiające całą powierzchnię stołu 90x90cm) do małej wiklinowej skrzynki, pochłaniają mnie jedynie kolczyki z koralików i kamieni półszlachetnych. Hitem okazały się kolczyki plecione z kryształków Swarovskiego i szklanych koralików preciosa. Decou na razie leży, niektóre decou kolczyki się suszą jednakowoż. Wracam też do robienia kamei z masy modelarskiej.

Jednak już w ten weekend, mimo zaległej wizyty babciowo-dziadkowej (tzn. ja do nich, nie odwrotnie) uda mi się coś nadgonić. Takie postanowienie.

Najpierw prezentacja przedświątecznych dekupażowych kolczykowych zaległości a potem już twory koralikowe ;)

"Mała Mi" - wyjątkowo podoba mi się ta mocna czerwień sukienki i koralika. Sukienkę Małej malowałam na czerwono ręcznie, pędzelkiem "0", bo żadna drukarka nie jest w stanie wyprodukować zadowalająco czerwonej czerwieni. Poza tym, Mała musi mieć wściekle czerwoną sukienkę, bo jest charakterna ;D Wielkość kolczyka to ok. 1,5 x 3 cm (bez bigla).

Kolejne kolczyki powstały... z opakowania. Totalny spontan. Hanja wyjęła coś z papierowej torebki Kids' play i na niej był Kamil Kameleon... A teraz jest na kolczykach i pomalowany... w jakże stonowane zestawienie kolorów ;)

Jeszcze trzy pary kolczyków powstały z pianki kolorowej (ale nie Marshmallow, niestety ;)) Tak sobie zwinęłam takie oto trzy pary pewnego razu:

Moje ulubione - spiralki piankowe

Składaki z pianek

oraz piankowe niby-kwiaty

Teraz "poważne" kolczyki z kamieni i koralików. Wspomniałam już, że hitem są plecione kolczyki z 4-milimetrowych koralików Swarovski bicone lub szklanych preciosa. Moje na razie są proste, bo uczę się tej techniki. Ale nie jest ona trudna i pewnie jeszcze inne plecione powstaną niedlugo. Tak wyglądają początki:
Kwiaty mojego własnego pomysłu (wzór)

Kule na podstawie wzoru z książki

A to inna plecionka, mój własny pomysł, prosty bardzo

A teraz już kamienie:
Lawa wulkaniczna czarna i brązowa

Koral szlifowany w dwóch odsłonach

Kalie z różowego kwarcu

Szkło weneckie oraz koraliki szklane i akrylowe:
Szkło w dwóch odsłonach

Kostki ze szkła weneckiego

Koraliki akrylowe, ale całość jakże 'antyczna'

Szklane koraliki (z efektem AB) w kolorze śliwkowym

Szklane krople w dwóch odsłonach

Drobne szklane koraliki na drucie 0,4mm, bardzo delikatne

!!!!UPDATE!!!!

Głosowanie na blog roku 2009 trwa jeszcze tylko do 21 stycznia, więc jeśli ktoś nie zagłosował, to ma na to coraz mniej czasu. Proszę, zagłosujcie! Dochód przeznaczony zostanie na dofinansowanie trunusów rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych dzieci.

Poza tym znalazłam całkiem nowy blog, którego tematyka z racji wyuczonego zawodu bardzo jest miła memu sercu. Poczytajcie -> Dialogista.

Blog roku 2009

2010-01-12T15:26:00.006+01:00

Biorę udział w konkursie portalu Onet.pl na blog roku 2009 w kategorii Moje zainteresowania i pasje.

Jeśli zaglądacie tutaj i podoba Wam się mój blog oraz to, co robię, oddajcie na mnie swój głos. W tej kategorii blogi ocenia mój ulubieniec - Robert Makłowicz :) Świetnie!

Aby oddać swój głos...
Wystarczy kliknąć obrazek z logo konkursu w mojej kategorii lub zrzut ekranowy (oba powyżej), a następnie robić tak, jak jest napisane. Można też po prostu od razu wysłać SMS o treści H00266 (te 00 w środku to dwa zera) na numer 7144. SMS kosztuje 1,22 zł brutto. Pieniądze zostaną przeznaczone na turnusy rehabilitacyjne dla dzieci niepełnosprawnych.

BARDZO Dziękuję za Wasze głosy!!!

Oto werdykt!

2010-01-10T19:49:00.004+01:00

Obrady były bardzo burzliwe. Prawdziwa burza w mózgu (bo w jednym!). Okazało się, że mózg ten ma własne zdanie, ale ja się z nim definitywnie nie zgadzam... no i od nowa...

Nie jest to jakaś once-in-a-lifetime decision, ale co zrobić, jak się zawsze podchodzi "poważnie" do wszystkiego (śmiech na sali!!! ;D).

Ja dostałam wyróżnienie KREATYWNE WYRÓŻNIENIE od Agnieszki... Bardzo Ci za nie dziękuję, bo co więcej mogę powiedzieć. Ale jak przeczytałam, co ona tam o mnie nawypisywała ;), to aż się zaczerwieniłam, bo przecież ona sama też do "ślimaków bez energii" nie należy. Jak mowa o projekcie, ozdobieniu czegoś to po prostu Aga ma milion pomysłów i opcji ozdobienia na sekundę! Przedmioty, które wychodzą z jej pracowni (przystosowanej pięknie do pracy przez zacnego wielce Pana Męża Krzysztofa :))) mają to jedno niepowtarzalne "coś" - sama Agnieszka mówi o tym, że są "w babcinym stylu". Jak zwał tak zwał... zawsze perfekcyjne i właśnie takie stylowe. Czyli że pierwsze wyróżnienie trafia z powrotem do Agnieszki (nie musisz już rozdawać go dalej ;) i nie jest to wazelina).

Wyróżnienie numer 2/3
nie wiem, czy te wyróżnienia są dla bloga czy dla twórcy... Te dwa są dla Moniki z Pokoju z kominkiem.... co ja się będę rozpisywać. Wiadomo, że bezwstydnie wielbię (i to publicznie!) jej króliki. Powoli staje się to nudne, wiec już tak często tego nie robię ;) Poza tym Monika jest osobą niesamowicie milą... a przecież nawet nie znamy się osobiście, nigdy się nie spotkałyśmy... Oczywiście, oprócz królików Monika tworzy różne inne cuda w ilościach i tempie zastraszającym. I jeszcze gotuje i piecze... w swej kuchni. Tytan pracy! I zdolna!

Wyróżnienie numer 4
dla Mirabelki za jej delikatne i gustowne scrapy , które ostatnio miałam okazję podziwiać i dotykać. Są takie jak na blogu - takie jasne, dobrze skomponowane, staranne i czyste. Przez te scrapy Mirabelka zaniedbuje trochę decoupage, w którym też ten czysty styl był widoczny, ale może jeszcze do niego powróci... częściej.

Wyróżnienie numer 5
dla Mollik - mistrzyni scrapów! Są równie delikatne, jak te tworzone przez Mirabelkę, pomysłowe, wykorzystują różne techniki...

Wyróżnienie nr 6
dla Gretty - wyróżnienie troszkę dziwne ponieważ Gretta nie posiada bloga i nie będzie go posiadała mimo wytrwałej agitki z wielu stron ;) Ale Gosi należy się ode mnie wyróżnienie za jedną ważną zdolność (nie żeby miała tylko jedną, ale tę u niej szczególnie podziwiam :)). Mianowicie, Gosia jest mistrzynią przyprawiania jedzenia! Nie chcę robić z niej tutaj kury domowej, ale o tym przyprawianiu to prawda. Przed filmowym sylwestrem Gosia przyniosła 3 serki śmietankowe (tzn. takie bez żadnego aromatu). Otworzywszy opakowania, pomiąchawszy z serkami zioła i przyprawy, które ja posiadam w swojej 'ziołotece';) stworzyła jakieś totalne cudo, smakową poezję. A już jej sos do pomidorów z mozzarellą...!!! Jeju, ślinotok :)

Niewymienione blogi zostały tylko dlatego pominięte, że po tej burzy mózgu mogło mi się coś poprzestawiać i zapomnieć. Ale jeszcze 'załapiecie się' na inne nagrody :) Candy jakieś czas by zorganizować... To może na urodziny bloga... Sprawdzę, kiedy to wypada, bo w zeszłym roku przegapiłam mimo przypominacza w telefonie, który... nie zadzwonił :D
So much for my technical abilities and equipment :D :D

Candy w Pokoju z kominkiem

2010-01-08T15:57:00.004+01:00

Monika rozdaje swoje króliki... między innymi. Chciałabym takiego wygrać, bo choć umiem uszyć swojego, to gdzie mu tam do monikowych :)

Także cierpliwości!!! Może znów się uda wygrać takie o:

Ja poluję na tego pierwszego gościa, ale w zasadzie wszystko jest fajne :) Polecam!!! Gwarancja jakości!!!

Mam takie coś!

2010-01-07T19:46:00.009+01:00

Przyszedł do mnie (w zasadzie przyniesiono mi go) dość niedawno... w ostatni weekend. Byl zapakowany w takie pudełko wykonane własnoręcznie (!!!). Zaczęło się robić na zlocie u Lary w listopadzie. Zrobiła mi je Agnieszka z Brzozowego zacisza. Nie takie rzeczy Agnieszka robiła w dziedzinie scrapków, ale przecież nie wszystkie robiła dla mnie. Dlatego trzeba pokazać mój prezent tutaj.

Ale przecież to nie tylko pudełko... W środku jest jeszcze notes niezwyklej urody... pomarszczył się biedak ze starości i wilgoci, gdy "starzał się" w kawie i herbacie :)

I dlatego ma właśnie takie bogate wnętrze... bo już swoje przeszedł w życiu ;)

Zanim dostałam ten notes dostałam też jeszcze takie oto małe scrapowe notesy:

Ten czerwony nie jest mój... Może pójdzie na jakąś aukcję charytatywną dla kogoś, kto będzie potrzebował.
Mogliście już podziwiać agnieszkowe kartki wyeksponowane na naszym kiermaszowym stoisku z jarmarku w Piasecznie. A teraz te wszystkie notesiki... Ładne, prawda? I moje! :)
W tym roku każdą myśl będę mogła zapisać w innym notesie tyle ich mam... ale nic na to nie poradzę, że są takie fajne i je lubię... Mam jeszcze ten z druidem Panoramiksem :)

Kiermasz rękodzieła w Halach Expo XXI

2009-12-16T11:40:00.014+01:00

W miniony weekend 12-13 grudnia odbył się kiermasz rękodzieła w Halach Expo XXI na ul. Prądzyńskiego. Nieważne, że daleko. Nieważne, że zaczął się akurat mróz... Pojechałam, bo były tam moje przedmioty decou i te robione innymi technikami.

Tutaj kilka fotek jak prezentowało się stoisko z przedmiotami decoupage... moich też jest troszkę ;) Bardzo dużo ładnych przedmiotów było do sprzedania.

Były też obrazy... z których podobał mi się ten i tylko ci, którzy byli ze mną na kiermaszu wiedzą dlaczego ;) Ale chyba nie spodobałby się jako prezent gwiazdkowy tym, o których myślę ;)))

Z inszego rękodzieła najbardziej podobały mi się filcowe torby i portfeliki ozdobione haftem maszynowym na wzór ludowych wycinanek łowickich. Były z galerii Goshiko. Przepiękne były. Niestety, pani nie pozwoliła zrobić fotek. Reklamy foto jej tutaj zatem nie zrobię. Szukajcie sami. Warto.

Na kiermaszu pojawił się również sam Chuck Norris, z którym 'nasz' miły kierowca Grzegorz zrobił sobie męską pamiątkową fotkę... znaczy ja mu zrobiłam ;) Ponieważ wyraził zgodę na publikację swego wizerunku, mogę ją tutaj zamieścić. Może też i od Chucka nie będzie kopa z półobrotu :D

A teraz dzięki wszystkim: Hanji, Grecie, Marysi, Grześkowi za wspólnie spędzony dzień na kiermaszu... A dziewczynom za dalszy ciąg na jarmarku na Rynku Starego Miasta :) Było świetnie! I mam piękny notes z druidem Panoramiksem... "Asterix" rządzi!!! Druida na moim notesie malował Pan Jerzy Kocołowski z pracowni artystycznej Złoty Lew.

A kiermasz jak to kiermasz... trochę spacerujących, trochę kupujących. Ale chyba lepiej niż w Piasecznie, jeśli jeszcze to pamiętacie, bo ja wolałabym już nie pamiętać ;D

P.S. Jednak dzięki temu weekendowemu kiermaszowi powstał pewien pomysł...

Klemens ma dziewczynę!

2009-12-08T12:09:00.008+01:00

"Już to pisałam, ale ponawiam protest przeciwko klemesowej siostrze!!! ;) Czy Ty mu nie możesz koleżanki jakiejś sprawić?? ;) tylko go na kazirodztwo skazujesz."

Tak mi napisała moja koleżanka (nie wiem, czy tu zagląda). Powyższy cytat to na dowód tego, kto jest sprawczynią akcji "dziewczyna dla Klemensa" :D Żeby nie było wątpliwości ;D

I otóż właśnie! Klemens ma dziewczynę! Klemens ma dziewczynę!
Czasami nieśmiałą...

... ale jakże elegancką na specjalne okazje i na codzień...

Nieśmiało się do niej przekonywał... jak to facet ;P.

... ale przecież tworzą taką... 'kolorową' parę królików :D :D

... że to musiało się tak skończyć!

Króliczka, dziewczyna Klemensa, powędrowała do pewnej dziewczynki za pośrednictwem Olinki, więc ta historia nie będzie miała dalszego ciągu... ani happy endu.

O wszystkim na raz

2009-12-03T11:33:00.024+01:00

Będzie to dość długi post - także ostrzegam lojalnie, jeśli ktoś nie chce czytać, to nie musi ;)

Będzie o zlocie forum decoupage Kraina Czarów który został zorganizowany w domu jednej z naszych forumowych koleżanek i sporo nas się zebrało (bardzo nawet dużo, bo kilkadziesiąt!). Dom przetrwał. SPotkanie było super. Dużo było pokazów różnych technik, dużo "weny", dużo ciastek, jedzenia dobrego (w końcu nie tylko decoupagem człowiek żyje i się zajmuje;)).

Będzie o wymianie mikołajkowej podczas zlotu - każdy uczestnik mógł sobie wylosować prezent z worka św. Mikołaja. Prezenty były świetne! Ja dostałam nawet dodatkowy od Hanji. Strasznie mi się podoba. Wielkie dzięki!

Będzie dużo fotek - będą kolczyki zaległe, niesfotografowane wcześniej, niepokazywane na blogu... albo pokazywane, ale zapomniałam o tym (jeśli tak - mówcie, że już było ;))

Zacznijmy od zlotu, który odbył się 28 i 29 listopada pod Warszawą. Oto my:

Z wora św. Mikołaja wylosowałam sobie taki oto świecznik od Controversii wraz z dodatkami, ale ich już nie ma, bom je zjadła ;)

Od specjalnego "Hanjowego Mikołaja" dostałam taką oto muszlę samodzielnie ulepioną przez tego 'Mikołaja' na zajęciach z ceramiki. Będzie w niej leżeć moja srebrna biżuteria.

A najlepsze jest to, że będę miała taką jeszcze jedną prawdopodobnie!
A teraz produkcje kolczykowe powstałe od czasu... ostatniej publikacji kolczyków gotowych... czyli że od bardzo dawna, ale jak widać nie próżnowałam.
Takie kolczyki dostała ode mnie Hania - sama sobie wybrała:) Dostała jeszcze jedne, ale ponieważ moja skleroza postępuje w galopującym tempie, to nie zrobiłam fotek po skończeniu... i nie mam. Hania ma i zrobi. Ufff!

Kolczyki do kompletu z dawno już zrobionym Klimtem na masie modelarskiej... Oświadczam, że mam serdecznie dosyć tego motywu Klimta "Pocałunek"! Już więcej nigdy z nim nie zrobię biżuterii... W zasadzie to nigdy Klimta jakoś specjalnie nie lubiłam. Innych jego obrazów też nie... A mam jeszcze na koncie kolczyki z "Macierzyństwem".
Klimt "Pocałunek" - wisior na masie modelarskiej, ręcznie malowane+decoupage

Klimt "Pocałunek" - kolczyki, baza drewniana, ręcznie malowane+decoupage

Klimt "Macierzyństwo" - kolczyki, baza drewniana, ręcznie malowane+decoupage klasyczny

Czas na produkcje koralikowe, które moim zdaniem idą mi jeszcze trochę oporniej niż dekupażowanie kolczyków, ale może się jeszcze wyrobię i nauczę plątać elegancko drut (szału można dostać z tym!).
Kwadraty szkło weneckie + elementy metalowe

Zieleń: koraliki szklane + plastikowe + metalowe przekładki

Kolczyki z kryształkami+elementy metalowe

Biały koral + elementy metalowe + srebrne bigle z kulką. Kolczyki proste, ale takie miały być.

Kolczyki i wisiorek do kompletu: czerwone szklane krople + elementy metalowe + posrebrzane bigle - prezent dla kumpelki mej, która bardzo lubi czerwony. Kolor tej kropli to nawet mi się też podoba...

A teraz jeszcze kilka dekupażowych kolczyków... Część najnowsza, część troszkę starsza...

Makowe pastylki... tło pod makami jest kremowe, musicie uwierzyć na słowo, bo światło jest teraz marne do fotografowania moim aparatem.

Kawa, duuużo kawy, ale na szczęście nie muszę jej pić ani wąchać, bo po pewnym czasie i pod kilkunastoma warstwami lakieru zapach kawy znika!!! :D

Pasiaki takie kolorowe... Zdjąć koraliki czy zostawić...? Zdjęłam, ale chyba to był głupi pomysł...

Etniczne, imitujące masę fimo, ale będące nadal dekupażem...

Brązowe pasiaki i kwiatki

I na dziś koniec. Betty Boop we własnej osobie :)

Mówiłam, że to będzie długi post. Ostrzegałam!

Candy, wszędzie candy

2009-11-20T13:31:00.007+01:00

Candy obrodziło.

Nie wyglądają tak jak te tutaj na obrazku. Troszkę inaczej... nie są jednak takie słodkie i nie psują się od nich zęby, tak jak od zwykłych candies.

(zdjęcie pochodzi ze strony www.wikipedia.org)

Ja biorę udział w takich:

w sklepie internetowym www.stonogi.pl.
Info o candy można znaleźć tutaj: www.zpasji.blogspot.com => tego candy NIE WYGRAŁAM, niestety.

CANDY u Ushii =>
www.ushiilandia.blogspot.com

CANDY u Kasandry = >
www.mojdom-mojaostoja.blogspot.com

CANDY u Milijo =>
www.szyciejestpiekne.blogspot.com

CANDY u Jolaska =>
www.jolasek.blogspot.com => tego candy NIE WYGRAŁAM, niestety.

I w tym oczywiście też, ale to już pisałam w osobnym poście:
CANDY u Hanji =>
www.hanjowatemiejsce.blogspot.com => Tego candy również NIE WYGRAŁAM, niestety.

I oczywiście liczę na wygraną... Każdy może wygrać. Już raz mi się udało :) Wpisujcie się!

Po prostu muszę...

2009-11-19T23:44:00.009+01:00

... się pochwalić, że:

Po pierwsze - wygrałam CANDY u Gohy!!!! Moje pierwsze CANDY ever i zostałam wylosowana :) Tak się zdziwiłam i ucieszyłam, że nawet nie macie pojęcia. Od razu dziś pobiegłam odebrać. A potem się przestraszyłam, bo może rzeczywiście ktoś Gohę i mnie o kumoterstwo i mataczenie posądzi. Ale nie! Losowały przecież klientki, które 16 listopada pojawiły się w sklepie stacjonarnym u Gohy. Uffff! Wygrałam uczciwie. Piękne rzeczy wygrałam. Pięknie zapakowane. Świetna niespodzianka. Goha, bardzo dziękuję :)

(Ja nie wiem, czy to tylko u mnie jest takie brzydkie i niekorzystne światło, czy ja po prostu nie umiem robić dobrych zdjęć. Grunt, że moje fotki są czasami okropne i w ogóle nie oddają urody na przykład tego tutaj prezentu:))

Po drugie - uszyłam sobie królika Tilda według projektu Tone Finnanger. Oczywiście, że widzę błędy. Oczywiście, że ma on niedociągnięcia, z których zdaję sobie sprawę. Ale szyłam go całego (!!!) w ręku, bo na maszynie to bym do gwiazdki szyła, a tak zajęło mi to dwa wieczory (do późna, do 1:00 w nocy) i już mam mojego pierwszego tildowego królika. Szkoda że nie jest taki miły jak te u Moniki... Mój jest jakiś taki poważny. To przez oczy i nos - kiepsko mi wyszły, ale następne będą już "milsze". Czy ten królik ma imię...? W dzieciństwie nigdy nie nazywałam swoich zabawek imionami. Tzn. pewnie nazywałam, ale zaraz zapominałam, kto jest kto i miałam po prostu lalki, a nie Zuzie, Matyldy czy misie Edwardy. Nie uważam jednak, żeby to było coś złego. Ja po prostu tak nie robiłam i nie robię... Ale nazwiemy królika??? Klemens, proszę państwa!!!

W całej okazałości

En face - pelna powaga ;)
W pozie pt. "zostawcie mnie!" ;D
Teraz oczywiście zamierzamy wygrać CANDY u Hani... wygram na 100%. A CO MI TAM :D!!!

"Bo ja bym do Chin chciała, proszę pana konsula..."

2009-11-17T10:38:00.004+01:00

Nie codziennie człowiek wpada na pomysł wybrania się w dzikie rejony Azji. Nie codziennie wsiada się do samolotu w pierwszą i jak do tej pory jedyną śnieżycę tej jesieni, czeka na start samolotu 3 godziny (bo go trzeba odlodzić, bo kilka samolotów przed nami, bo to, bo tamto i czeka się), przesiada w Amsterdamie (bo zdążyłyśmy) i leci 10,5 godziny, żeby wylądować w Szanghaju.

Nie codziennie człowiek udaje się do ambasady Chin po wizę, czyli dokument, który za jedyne 220 zł stwierdza, że jaśnie "demokratyczne" władze "republiki" pozwalają mi zwiedzić ich piękny kraj "demokracji" ludowej.

Nie chcę tutaj używać górnolotnych stwierdzeń, ale jeśli ktoś mówi, że "pojedziesz do Chin. To zupełnie inny świat", to ma CAŁKOWITĄ i stuprocentową rację. Ten "inny świat" zaczyna się już po przekroczeniu progu wydziału wizowego ambasady chińskiej.

Udałam się tam radośnie pewnego wrześniowego albo październikowego poranka łamane na przedpołudnie (bo oni tam nie pracują jak mróweczki chińskie tylko już są bardziej spolonizowani - pracują chyba ze dwa dni w tygodniu po 3 godziny i to tak od 10:00 raczej! Very nice!). Trzeba podejść tak od dupy strony gmaszyska ambasady i jest furtka z napisem dumnym wydział bla bla bla bla (tutaj jeszcze po polsku. W Chinach tak dobrze nie było ;)). Przy furtce stoi sobie jakaś grupka ludzi. Myślę "zainteresowani" jako i ja, jak w mordę strzelił... Ale nie! Tylko rozdawali ulotki z jakiegoś biura podróży. Z zasady ulotek nie biorę, bo nie przeze mnie lasy amazońskie zginą przemielone na celulozę i pomazane jakimiś drukarskimi chemikaliami. Nie wzięłam i tym razem.
Za bramą czeka kolejka podobnych mi idiotów spragnionych widoku 1,33 mld żółtych ludzi skupionych w jednym miejscu. Przyłączam się do kolejki (tutaj już przedsmak reżimowych kolejek, bo wszystko jak za dawnych czasów komuny w Pl. ;)). Pan bodyguard o wyglądzie Taliba dowodzi kolejkami "z wnioskiem" i "po odbiór" i jakoś się one przesuwają ku okienku w wydziale. W końcu moja kolej! Weszłam. Już tutaj myślałam, że padnę trupem, ale potem jeszcze wydarzyło się coś, co skutecznie postawiłoby mnie na nogi, nawet jakbym jednak zdecydowała się paść na wstępie.
Dwa okienka, jedno to kasa. Z pozoru wszystko jak na poczcie, albo w pierwszym lepszym polskim urzędzie... Nie zapominajmy jednak, że przekraczając bramę/furtkę wydziału wizowego znaleźliśmy się niejako w chińskiej rzeczywistości i - co ważniejsze - obcujemy z chińską mentalnością wypraną z rozsądnego myślenia a zatrutą myślą reżimową daaaawno temu przez przewodniczącego Mao, który - jak powiedziała pewna młoda pani przewodnik w Pekinie - "był największym przywódcą chińskiego narodu." (sic!) Okienka są, a jakże! Nikt, kto po raz pierwszy odwiedza tenże wydział się jednak nie spodziewa (przynajmniej ja nie!), że te okienka to są takie a la lustra weneckie. Pani/pan/ktokolwiek tam siedzący widzi delikwenta błagającego o wizę (bo i tak się zdarza), ale delikwent może mieć ogromne trudności z dojrzeniem za tą przyciemnioną szybą choćby konturu sylwetki obsługującej go osoby. Utrudnia to też bardzo rozmowę, bo głos dobiega do nas z malutkiego trójkątnego głośniczka, ale jeśli nie widzimy twarzy, to jakoś czasami trudno wykoncypować, czy ten z drugiej strony mówi do nas, czy akurat do przechodzącego kolegi (słyszałam, że ktoś wszedł do kanciapki za przyciemnioną szybą). No to się właśnie tak lekko zdziwiłam, ale co tam. Ja sobie nie poradzę? JA? Gadam, pytam ten głos za ciemną szybą. Głos odpowiada. Dane się zgadzają z informacjami uzyskanymi drogą pantoflową. Jest OK. Mogą nas jeszcze wpuścić do Chin, łaskawcy.
I wtedy przyszło mi do głowy jedno magiczne i straszliwie głupie (przyznaję!) pytanie. Pytanie zawierające słowo, które nie tylko w Chinach i nie tylko na Chińczykach zwykłych, ale nawet na przewodnikach robi ogromne wrażenie. Pytanie, o którym pewnie nie powinnam była nawet pomyśleć, ale stało się. Jeden mały bodziec, wyprodukowano pytanie, poszło. Mój aparat mowy wyartykułował. Przesrane! Zapytałam, czy "jeśli chcemy wjechać do Tybetu podczas naszego pobytu w Chinach, to tym samym potrzebujemy chińskiej wizy wielokrotnego wjazdu czy jednokrotnego wystarczy?" Któreż to słowo może być tak "magiczne" w tym pytaniu...? Hmmm... W tym momencie głos z zza szyby zakończył ze mną rozmowę. Wyszedł jakiś Chińczyk (napisałaby "wielki," ale jakoś nie jestem chyba aż tak złośliwa ;D) i poprosił mnie do osobnego stolika w tym samym (na szczęście!) pomieszczeniu co okienka z ciemnymi szybami. Usiadł na przeciw mnie i zapytał się "co ja bym chciała wiedzieć o Tybecie?". No ja bym chciała generalnie wiedzieć, p'sze pana, "dlaczego Tybet to Chiny, skoro Tybetańczycy to od zawsze nie Chińczycy", ale się ugryzłam w język... A nie często mi się to zdarza ;P niestety. Na głos za to zapytałam ponownie i grzecznie o tę wizę jedno-/wielokrotnego wjazdu i o wizę tybetańską (wydaje mi się, że pomyliłam tutaj terminy - powinnam była powiedzieć pozwolenie na wjazd do Tybetu). Pan Chińczyk chyba zrozumiał, że ja sugeruję, że skoro do Tybetu potrzebuję wizy, to jest to osobne państwo. I wtedy się zaczęło! Jestem co prawda urodzona w reżimie, alem była dziecięciem i nie miałam do czynienia z władzą i przesłuchaniami, więc mnie straszliwie zaskoczył, Chińczyk jeden. Jak się na mnie wydarł, że TYBET TO NIE PAŃSTWO, TO PROWINCJA CHIN, to aż się zdziwiłam lekko. Darł się tak kilka razy, bo kilka razy zadawałam mu pytanie podobnej treści, choć inaczej sformułowane. Chyba nie do końca mnie rozumiał, bo Chińczycy mówią po polsku tak samo jak ja po chińsku. Darł się chyba jeszcze może jeden raz. Aż mu powiedziałam w łagodny (wyczyn!) sposób i spokojnym (kolejny sukces!) głosem i nie takimi słowami, ale coś w stylu, żeby przestał na mnie drzeć mordę, bo ja jadę do Chin dobrowolnie (co za idiotyzm!) po raz pierwszy jako turystka i chcę zwiedzić jego kraj (nie, nie dodałam "piękny", bo to by było przegięcie) i niech przestanie na mnie podnosić głos. I wiecie co? Przestał krzyczeć i przytaknął, że "no tak, no tak, nie powinien". No raczej! Chińczyk jeden będzie na mnie w moim własnym kraju mordę wydzierał!!!

Przeżywszy to jakże miłe pierwsze spotkanie z chińskim reżimem wyszłam z ambasady. Tak dziwnie, taka zdezorientowana to się chyba jeszcze nigdy nie czułam po wyjściu z żadnego urzędu w Pl., choć wiemy, jak niektóre z nich ogłupiają interesanta... Potem dopiero poukładałam sobie wszystkie strzępki informacji w spójną całość. Dopiero potem też okazało się, że taka psychoza to charakteryzuje wszystkich Chińczyków reprezentujących reżim jakiś quasi oficjalny sposób Przecież każdy przewodnik jest nauczony formułek, które opowiada turystom lepszą lub (częściej) gorszą chińską angielszczyzną i ma dbać, żeby to nie burzyło wizerunku "demokracji" ludowej. Taka niby zasłona dymna, bo przecież każdy widzi, jak jest. A już na pewno widzi to w Tybecie...

Podanie o wizę składała moja koleżanka, bo ja już raczej w ambasadzie byłam spalona ;) Mogliby nam nie dać wizy. Ale płaciłam za wizy i odbierałam je ja osobiście, więc chyba raczej mnie nie skreślili. Też odstałam swoje w kolejce po odbiór. Czas umilała mi rozmowa z panią, która odbierała wizy jako przedstawiciel biura podróży dla jakiś turystów jadących na zorganizowany wyjazd. Stoimy sobie zatem, rozmawiamy, kolejka się wydłuża, ale też idzie do przodu, więc nie jest źle. Widzę za płotem na terenie ambasady Chińczyka plującego się po chińsku przez komórkę. Wiem, że to ten, który darł na mnie ryj przy mojej wizycie rozpoznawczej w wydziale. Pani z biura podróży mówi "o, pan konsul właśnie idzie". Pan konsul???????!!!!!!!????? Pan konsul darł na nie ryj po moim pytaniu o Tybet?????? Oooo, jakże to miło, gdy przedstawiciel kraju tak dobrze i ciepło i z hukiem traktuje zainteresowanego wyjazdem przedstawiciela państwa przyjmującego (polećmy już terminologią dyplomatyczną ;)).

Wnioski jakieś wyciągnęłam z tej pierwszej wizyty...
1. O, matko! po co my tam jedziemy?!? Ja już chyba nie chcę. Może to głupi pomysł. Co za glupi naród!
2. Wspomniany na początku "inny świat" zaczyna się już za bramą ambasady. Chiny to kraj, który od maleńka indoktrynuje ludzi i musi to, jak widać, robić skutecznie, skoro nawet 10 tyś. kilometrów z dala od Chin ludzie tę doktrynę wcielają w życie i mają nadal wyprane mózgi i samodzielnie nie myślą, nie wyciągają wniosków z obserwacji kraju, w którym pracują.
3. Koszulkę "Wolny Tybet" czy "Free Tibet" należy zostawić w domu, najlepiej na dnie szafki z T-shirtami, bo przecież podało się adres domowy w podaniu o wizę i mogą przyjść i sprawdzić, czy się posiada takową koszulkę. Chińczycy są skrupulatni.
4. Jeszcze dłuuuuuuuga droga przed Chinami i Tybetem - tak pomyślałam po wyjściu z ambasady. A po pobycie w Tybecie pomyślałam, że tej drogi w ogóle nie ma. Wojsko na ulicy, chińskie flagi na Pałacu Potala, mnisi "pracujący" w świątyniach ubrani nie w swoje tradycyjne stroje lecz w zwykłe ubrania. Raczej nie za mojego życia... ani nie za życia moich dzieci i wnucząt, których nawet jeszcze nie posiadam (ani jednych ani drugich;)).
5. Cokolwiek by Chińczycy nie robili, jakkolwiek by się nie starali pokazywać swój kraj jako państwo demokratyczne, w którym przestrzega się wszelkich wolności, w którym ludziom żyje się dobrze i jest ogólna sielanka, to i tak nie uwierzę, że jest to kraj wolny. Nie jestem aktywistką ani jakimś wojującym bojówkarzem ruchów wyzwoleńczych, ale też nie mam wypranego mózgu i przecież widziałam, na czym ta chińska "wolność" polega. Dobra nazwa "demokracja ludowa", bo taki przymiotnik określający rzeczownik to przynajmniej nie pozostawia wątpliwości, co do charakteru tej demokracji - nie jest ona taka sobie zwykła... tylko inna.

Ale myślę, że... polecam podróż do Chin. Pouczająca. Miła odmiana po "lenistwie" na wycieczkach typu "plackuj i zwiedzaj". Jest to też jedyna okazja, żeby poczuć się jak małpa w zoo lub misiek na Krupówkach, gdy wszyscy robią ci zdjęcia bez pytania (pytają tylko czasami, jeśli chcą np. usiąść obok i mieć zdjęcie indywidualne, a nawet jeśli pytają to "no, you may not!!!" nic dla nich nie znaczy. Powinno się pewnie powiedzieć "bu" ale i to by zapewne nic nie dało, bo rżnęliby głupa, że i po chińsku nie rozumieją), gdy patrzą na ciebie jak na kosmitę, bo przecież nie zupełnie wyglądasz jak oni (tutaj oficjalne dementi: jedzenie ryżu codziennie w dużych ilościach nie powoduje upodabniania się do Chińczyka. To musi chodzić o jakiś inny składnik diety ;))
c.d.n.

CANDY w Hanjowatym miejscu

2009-11-16T14:47:00.006+01:00

Jak już się tak rozpędziłam z tym CANDY to biorę udział w następnym...

TUTAJ
(albo kliknij na obrazek)

Też się znam osobiście z bloggerką Hanjowatą, więc też można nas posądzać o jakieś kręcenie... ale tak nie jest. Będzie losowanie i MOŻNA wygrać.
No to może tym razem JA!

A skoro już połowa blogosfery wie, że urodziny to wszytkiego najlepszego z tej okazji. Życzenia są jak zwykle, wiesz gdzie :). Nie będziemy tutaj sobie wieku wypominać ;P

CANDY w Urokliwisku Gohy

2009-11-09T08:44:00.004+01:00

STALO SIĘ!
Wezmę udział w moim pierwszym candy... Zapewne nie wygram, bo takiego szczęścia jak mój brat cioteczny F. to nie mam i nigdy nie miałam (on zawsze, przy każdym losowaniu coś wygrywa;))
Candy organizuje Goha w swoim Urokliwisku (a raczej w obydwu Urokliwiskach, bo i na blogu i w sklepie internetowym). Fajne rzeczy do wygrania, więc co mi szkodzi :))

Jeszcze fajniej, że w rzeczywistości pozawirtualnej (czyli że w realu;)) Goha jest osobą niesamowicie milą... i zna świetną cukiernię, w której robią takie ciasta i ciasteczka, że aż się w głowie kręci. A ja po powrocie z Chin jestem spragniona... polskich pysznych słodyczy. I tak kolo się zamyka - Goha jest po prostu specjalistką słodkich candy :D

P.S. Po takim peanie pochwalnym jak wygram to nas posądzą o kumoterstwo i mataczenie ;P

Tybet

2009-11-06T12:27:00.020+01:00

Lhasa, stolica Tybetańskiego Regionu Autonomicznego.

Nie był to początek naszego wyjazdu do Chin, ale chyba mam z Tybetu najładniejsze zdjęcia. Ja lubię bardzo góry. (Góry - nawet te największe, jakie do tej pory odwiedziłam - też mnie lubią, o czym poniżej.) Nasz tatrzański Giewont mam obfotografowany co roku z każdej dostępnej mi strony, z każdej części Zakopanego ;) W Tybecie nie widziałam Everestu niestety, ale też było ładnie... choć nie o taką ładność w europejskich kategoriach chodzi... A czy ten region faktycznie jest taki "autonomiczny" i jak to wygląda z perspektywy 3 630 m n.p.m. to może kiedy indziej...

Tak wyglądał nasz krótki przelot z Chengdu do Lhasy - poprzedzony był przejściem przez kontrolę na lotnisku w Chengdu. Cóż... prześwietlali nam nie tylko plecaki, kurtkę, ale również buty. Jakieś to takie śmieszne jest, bo co ja w tych butach schowam? Przecież te ulotki "wolny Tybet" to i tak miałam w bagażu głównym ;P Choć nie jestem aktywistką i nie jestem taka pewna, czy Tybetowi wolność i państwowość wyszłaby na dobre... Niemniej jednak, naród to inny niż Chińczycy.

Spędziłyśmy w Tybecie ok. 4 dni (byłyśmy jeszcze wyżej niż Lhasa, w Szigatse (Xigazê) 3 870 m n.p.m.). Przewodnik okazał się jakimś mega giganciarzem i niemiłym człowiekiem. Dość stwierdzić, że na koniec zostawił nas pod dworcem kolejowym w półmroczny ranek, bez słowa pożegnania i jeszcze wypełnił "uprzejmie" za nas ankietę dot. naszego zadowolenia z jego przewodnickich usług(!!!). Na dworcu już wiedziałyśmy, jak sobie poradzić. W końcu była to już nasza kolejna podróż soft sleepers ;)) jednak zdecydowanie moja pierwsza podróż pociągiem jadącym na wysokości 5000 m n.p.m., z wtłaczanym do przedziałów tlenem oraz trwająca dzień, noc i dzień. Baaaardzo długo. Ale niech żyją karty, scrabble i towarzystwo (polskie i japońskie - to ostatnie specyficzne i dość zabawne przy bliższej obserwacji;)).

Osobliwości Tybetu:
- słynna herbatka z masłem z mleka jaka faktycznie istnieje. Nie jest to mit! Przykro mi, nie mogłam się zmusić do jej wypicia. No nie mogłam i już.
- generalnie jakowe wszystko co tylko możliwe (bo słodycze też pachniały masłem jaka, i świątynne świece też były z masła jaka, i ludzie też tym masłem.... hmmmm..... pachnieli) i samo mięso jaka, które trochę śmierdzi i jest twardawe 'pod zębem', ale daje się zjeść.

- ludzie, którzy chodzą ubrani w tradycyjne ubrania (kobiety w długie spódnice do kostek z takimi jakby fartuchami pasiastymi). Gdzie na Mazowszu spotka się jeszcze kobietę (nawet nie całkiem jeszcze starą), która chodzi w tradycyjnym mazowieckim stroju (jak Pyza;))...?

- ludzie, którzy tarzają się przed świątynią, tłoczą się do wszystkich ołtarzy z każdą możliwą konfiguracją Buddy, Bodisatwy, Sakjamuniego, króla Songtsena Gampo i innych; ludzie, którzy taszczą ze sobą wszędzie pudełka lub termosy pełne tego masła z jaka (które trzeba ofiarować).

Ale czy te Tybetanki nie są ładne? Takie uśmiechnięte, wesołe... podobają mi się te paski wplecione w warkocz.

- słodycze - Tybetańczycy (może ze wzglęgu na dużą utratę energii na takiej wysokości i konieczność jej uzupełnienia) umieją robić słodycze. Chińczycy nie umieją. Posłodzona masa z fasoli to nie jest słodycz. Nigdy nie był i nie będzie! Kropka. Wykrzyknik! Tybetańczycy robią normalne toffi, czekoladę (która bardziej przypomina nasz swojski dawny wyrób czekoladopodobny, ale zawsze coś). Chińczycy mimo swojej liczącej kilka tysięcy lat kultury nie odkryli jeszcze "trunku" o nazwie czekolada. A już na pewno nie udało im się go podrobić... choć wszystko inne już skopiowali... z różnym skutkiem, zazwyczaj marnej jakości.
Tybetańskie słodycze uratowały nam życie. Rzuciłyśmy się na nie (na początku naszego trzeciego i ostatniego tygodnia pobytu w Chinach) jak wygłodniałe lwiątka. W sklepie pani pozwoliła próbować KAŻDEGO cukierka. Ale mieli z nas ubaw! Kupiłyśmy całą torbę. A przed wyjazdem poszłyśmy po drugą. Zanim dotarłyśmy do Pekinu zostało nam kilka cukierków ;)
- brud i syf (niestety) i niedziałające toalety w hostelu.
- wysokość - choroba wysokościowa (nudności, ból głowy, zawroty głowy) mnie nie dopadła nawet w Szigatse, ale jak wchodziłam do Pałacu Potala to mało me biedne serce się z piersi nie wyrwało ;D
- wszechobecne chińskie flagi - najsmutniejsza jest ta powiewająca na czerwonej części Pałacu Potala, bo ten pałac (jako dawną siedzibę dalaj lamy) Tybetańczycy traktują jak świętość.
- podróż pociągiem baaaaardzo długo i dość wolno, ale fajnie, bo jaki są takie śmiesznie do oglądania, widoki były piękne, a mróz był... za oknem ;)
- ileż ci Tybetańczycy mają różnych pierdół do sprzedania!!! Maski, biżuteria, kamienie, naczynia, skóry, przedmioty związane z buddyzmem (posążki buddy included). No wszystko!

ulica Barkhor
- wojsko na każdym rogu uliczki najmniejszej. Zdjęć nie będzie, bo przewodnik jasno powiedział, że nie wolno nam robić zdjęć żołnierzom. Nie chciałam tam zostać za nic w świecie, więc posłuchałam... chociaż może jednak..., bo sami zobaczcie:

W drodze z Szigatse do Lhasy
W drodze (koleją) z Lhasy do Xi'an

Jednak nie zostałyśmy ;) Z Pekinu wróciłyśmy przedwczoraj (4 listopada) do domu. Dobrze.

Black and white

2009-09-17T15:03:00.006+02:00

Podoba mi się zestawienie czerni z bielą. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, ile to już prac zrobiłam z takim zestawem kolorystycznym. Pewnie i tak nie wszystkie tutaj uwzględniłam... nie mogę ich znaleźć wśród zdjęć gotowych prac. Niektóre to poszły tak szybko do nowych właścicieli, że nawet ich nie zdążyłam sfotografować.
Dziwne jest trochę to (ale w takim pozytywnym znaczeniu), że te prace wcale nie są nudne, ani ponure... nawet w takiej ilości zestawione razem... Czerń i biel jest uniwersalna.

W kolejnym poście będą kolczyki przygotowane na kiermasz... też będzie taki misz-masz, bo z osobnymi fotkami post byłby bardzo długi.

Kiermasz, kiermasz i po ptakach

2009-09-14T19:55:00.008+02:00

Pojechałyśmy z dziewczynami na kiermasz w ramach reklamowanego dwa posty wcześniej Jarmarku piaseczyńskiego.

Nasze dobra wszelakie - Agnieszki piękne po prawej, moje skromniachy po lewej

A tutaj dobra Bajki

Powiem tyle - bo uważam, że trzeba to powiedzieć - po pierwsze, towarzysko było bez zarzutów. Dziewczyny nawet z teoretycznej konkurencji, ale przecież z tego samego forum odwiedzały nasze stoisko, my chodziłyśmy do nich. Bajka, Aga i P. stanowiły świetne kompanki do sprzedaży. Inni sprzedający i sprzedające też przychodzili (przychodziły) oglądać nasze prace. Byla też serwetkowa wymiana... tradycyjnie już przy spotkaniach decoumaniaków ;)
Ale jeszcze jest po drugie... No właśnie, ludzie oglądający wyroby decoupage najchętniej chyba braliby je za darmo. Patrząc na tłumy przy stoiskach z rękodziełem i wyrobami decoupage (było nas chyba trzy stragany) można by sądzić, że daje się zarobić na tym nie wiem ile. Jednak tak jak mówię, każdy chciałby wszystko za darmo, góra za 5 zł i jeszcze gratis do tego... czyli że prawie za darmochę dwa przedmioty. Bo przecież tato oprócz tego, że kupi córce biżuterię musi mieć na piwo i jest to równie ważne jak córka. Świat oszalał!

Nie myślcie tylko, że przemawia przeze mnie rozgoryczenie z powodu braku kasy, albo braku jakichkolwiek środków do życia. Bez przesady, nie jest tak dramatycznie! Może będzie... ale dopiero w listopadzie ;) Chodzi mi o całkowity brak szacunku dla naszej (dekupażystek) pracy, dla naszego gustu w dobieraniu motywów do przedmiotów, barw do motywów, komponowania całości itp. Bo to jest tylko szkatułka z naklejonym wzorem, to za drogo 40 zł. Otóż nie! To jest cena akurat w sam raz, bo my materiałów do malowania też nie mamy za darmo. Teraz dla wszystkich czas to pieniądz. Szkoda że tylko jego czas a nie cudzy.

Także po chwilowym załamaniu stwierdzam, że nasze kolczyki (moje też!) są ładne. I warte tych pieniędzy, które za nie chciałyśmy. I nie pozwolę sobie już nigdy więcej wmówić (a raczej nie uwierzę już więcej), że nikt ich nie chce. Za darmo wszyscy by wzięli, a jakże!

Moje kolczyki i wisiorki na górze, Agnieszki na korkowej tablicy

Proponuję następnym razem zrobić tak, że dla każdego/każdej niezadowolonego/onej z ceny tylko obklejonej szkatułki przygotować deskę, serwetkę, klej i lakier i niech sobie zrobi. Jeśli zrobi tak ładnie jak my - wtedy dostanie mój przedmiot za pól ceny. Za darmo go nie oddam! Dla zasady.

Jeśli tu zaglądacie, drogie koleżanki dekupażystki i inne zajmujące się rękodziełem, napiszcie, jakie jest Wasze zdanie na ten temat. Jestem ciekawa, co myślicie.

P.S. Specjalne podziękowania dla naszej ekipy - dwóch kierowców i ochroniarza K. - prywatnie Agnieszkowego męża ;), który dzielnie towarzyszył nam cały dzień na kiermaszu. Uważam, że było warto spędzić ten dzień w ten sposób :) Prawda? DZIĘKI!

Festiwal "Warszawa Singera" - podsumowanie

2009-09-11T13:45:00.005+02:00

Nafestiwalowałam się, oj nafestiwalowałam. Zagrał Nigel, zagrał i zaśpiewał Zakopower, byłam na zwiedzaniu mykwy i sporo się dowiedziałam na ten temat. Zwiedzałam Warszawę z p. Janem Jagielskim.

Nie wszystko było tak fajne jak się spodziewałam, ale trzeba spróbować, żeby wiedzieć... czasami. I nie żałuję!
Najbardziej podobał mi się koncert Zakopower oraz warsztaty wycinanki żydowskiej, na które (podobnie jak na koncert) wybrałam się z Hanią. Nic nie wiedziałam o tego typu wycinance, oprócz tego, że zapewne będzie podobna techniczne do łowickiej, i że ma motywy raczej z tradycji żydowskiej niż sielskiej-wiejskiej. Prowadząca warsztaty pani Monika Krajewska jest osobą przemiłą, świetnie było. Wszystkie wycinanki były "śliczne!". Jak za szczenięcych lat w przedszkolu - papier, nożyczki, klej, kolorowy karton.
Nasze wycinanie poprzedził krótki wykład Pani Moniki o tradycyjnych motywach wycinanki, umieszczanych w niej napisach, okazjach na które wycinanki się przygotowuje. Pokazała nam również prezentację PP z różnymi swoimi wycinankami oraz autorstwa innych mistrzów (dobre słowo, serio!). Naiwnie myślałyśmy, że dostaniemy jakieś szablony i potem sobie wytniemy i będzie takie ładne i eleganckie. Zaniepokoiły mnie tylko te ołówki na stole i gumki do ścierania... Hmmm.... Bierzemy ołówek i rysujemy sobie wzór do wycięcia. ŻE QUE??? No, rysujemy to, co potem będziemy wycinać. Acha, no oczywiście, rysujmy. Narysujmy sobie ptaszki, menorę, wijące się rośliny i to tak, żeby były połączone, bo nie może nam się wycinanka rozpaść na kawałki po wycięciu zbędnych pól...

Wycięte!

Ptak ma dwie głowy i jedną szyję... cóż, trudniej mu będzie kręcić każdą głową w inną stronę. Korona nad dwugłowym kurakiem jest taka mało... monarsza. Menora... tak jakaś pokraczna. Roślinne zawijaski wiją się sobie jak chcą... Ale to było bardzo dobrze spędzone 2,5 godziny! Bardzo pracochłonna "zabawa". Teraz jeszcze zostaje nauczyć się kaligrafii i wpisywać hebrajskie (albo w jidysz?) teksty w wycięte dzieła.

Moja wycinanka. Ramkę zaniedbałam, ale warsztaty się kończyły, a chciałam jeszcze sobie nakleić i dać p. Monice do sfotografowania do zbiorów własnych:

(tak, na zielonym tle! Spodziewaliście się innego!? ;))

Korale

2009-09-11T12:38:00.007+02:00

Wcale że nie czerwone... tylko takie z materiału i supełków.

Prototyp powstał w ciągu ok. 3 godzin, z jedynego dostępnego w domu bardzo dłuuuuuuugachnego materiału . Efekt końcowy jest taki, że z tego długiego mateiału powstały korale (sztuk osiem jeśli o kulki-korale chodzi) długości zaledwie (albo aż!) 55 cm... widocznie mam grubaśną szyję, bo dla mnie są dość krótkie, ale podobają mi się i jestem z efektu zadowolona... a się nie spodziewałam raczej. Zazwyczaj jest bowiem tak, że to co ładnie wygląda w czyimś wykonaniu, nie zawsze wygląda tak dobrze jako rezultat moich poczynań z igłą, nitką i materiałem.
Oto korale, które wzbudzily już zachwyt w osiedlowej 'Pasmanterii', gdy kupowałam do nich zapięcie. No i muszę zrobić jeszcze jeden egzempalrz... postaram się o ładniejszy tym razem :) Oraz podobały się mojej mamie, choć gdy wycinałam materiał mówiła, że chyba będą za czarne. I co? Ładne są! Słuchać rodziców należy... rozsądnie ;P

Zapięte wyglądają tak:

A na szyi wyglądają tak:

Nie specjalnie mi dziś pasują do ubrania, ale musiałam przetestować, jak się układają i czy nie są ciężkie. Otóż: nie są ciężkie, materiał jest miękki i ogólnie ocena pozytywna w crash teście.

V jarmark piaseczyński

2009-09-09T13:01:00.008+02:00

V JARMARK PIASECZYŃSKI
SPOTKANIE REGIONÓW - BESKID ŻYWIECKI

(zdjęcie ze strony www.kulturalni.pl)

13 września 2009,

godz. 12.00 - 20.00
Park Miejski przy ul. Chyliczkowskiej w Piasecznie oraz teren miasta

Serdecznie wszystkich zapraszam do przybycia! Ja na pewno tam będę i jeszcze parę świetnych osób się znajdzie. Może być fajnie, jeśli tylko pogoda dopisze i ludzie przyjdą.

Tutaj znajdziecie zdjęcia informacje:

u kulturalnych

Będzie mnóstwo atrakcji.

ZAPRASZAM, PROSZĘ, przyjdźcie! :)

DO ZOBACZENIA!!!

Program znajdziecie tutaj -> klik
Ogłoszenie znajdziecie też na www.gumtree.pl

Warszawa Singera - update

2009-09-01T10:59:00.004+02:00

Dziś 1.09. - PIERWSZE urodziny N. - córki mojej koleżanki! Że tak oryginalnie zapodam: ale ten czas leci! Rok temu, jakoś o tej porze właśnie (11:30), dostałam SMSa od mamy N. "Dziś o 9:45 przyszła na świat nasza córka" + te wszystkie dane liczbowe, co to dziecko musi wykazać, że ma po urodzeniu. Zatem WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, N. Niech ta data kojarzy Ci się tylko i wyłączne dobrze, z datą urodzin i miłymi faktami, które jeszcze Ci się przydarzą w twym (młodym jeszcze dziś ;)) życiu.

Dziś 1.09. - początek roku szkolnego. Dziecinki (jak to mawia mój dziadek) poszły do szkoły. Raz do roku ubrane jak trzeba, a nie wytatuowane i z trupim makijażem na ryjach (to już nie dziadkowe, tylko moje własne). Stara już jestem, skoro tak mówię...

Dziś 1.09.2009 r. - 70. rocznica wybuchu II wojny światowej. W ramach festiwalu omawianego w poprzednim poście jest koncert kantorów: Yaakov Lemmer (USA), Benzion Miller (USA), Moshe Schulhof (USA) oraz “The Voices from Heaven” - chór z Jerozolimy z towarzyszeniem Orkiestry Filharmonii Opolskiej im. J. Elsnera pod dyrekcją Bogusława Dawidowa. Miałam zaproszenie, ale gdy zadzwoniłam, żeby potwierdzić, to pani powiedziała, żeby lepiej nie przychodzić, bo będzie pan prezydent i lepiej (dla bezpieczeństwa), żeby było jak najmniej osób. Faktycznie lepiej, bo to aż szkoda gadać.... To brak honoru pchać się gdzieś na silę.
Wybieram się na zwiedzania różnych miejsc z niesamowitym Panem Janem Jagielskim (z którym byłam na zwiedzaniu cmentarza żydowskiego). Nie sztuka mieć wiedzę jak encyklopedia. Ważne, żeby umieć ją ciekawie przekazać... Wiem, niezbyt oryginalne, ale w przypadku oprowadzającego przewodnika, to bardzo duża zaleta. Kluczowa! Pan Jan tę cechę (i wiedzę ogromną!) posiada.
Idziemy też z Hanją na warsztaty wycinanki żydowskiej. Będziemy sobie wycinać po prostu... :)
I - jak to Hanja ładnie ujęła - "na koncert zgrabnych łydek" też idziemy :D

Warszawa Singera

2009-08-25T13:43:00.006+02:00

Plakat tegorocznego festiwalu znalazłam na stronie festiwalu podawanej w linku poniżej.

W dniach 29 sierpnia-6 września br. odbywa się w Warszawie już po raz szósty Festiwal Kultury Żydowskiej "Warszawa Singera". Wybieram się, choć sądząc z tego ,co pokreśliłam w moim programie, to raczej potrzebny będzie mi taki zegarek, jaki miała Hermiona w "HP". Nie wiem, jak to zgrać czasowo, ale się postaram. Już od dawna chciałam się wybrać, ale co roku coś i zawsze coś. A w tym powiedziałam basta i już nie odpuszczę. Idę i nie ma zmiłuj. Do upadłego ;)

Dla zainteresowanych, albo w ogóle nie zainteresowanych, lecz ciekawych lub dla tych, którzy z jakiegokolwiek innego pozytywnego powodu chcą się wybrać program festiwalu tutaj -> VI Festiwal Kultury Żydowskiej WARSZAWA SINGERA.

Idziemy?

Papugi

2009-08-18T13:09:00.006+02:00

Od dawna nosiłam się z zamiarem zrobienia kolczyków z papugami.
Zaczęło się od tego, że strasznie chciałam umieścić na kolczykach te czerwone papugi i szukałam odpowiedniego kształtu, żeby się taka piękna i kolorowa papuga zmieściła i nie było jej za ciasno. Szkoda przecież chować/odcinać takie ładne pióra.

Jak już znalazłam kolczyki odpowiednie, to tak jakoś szybko poszło i zrobiłam drugą parę papug niebiesko-żółtych. Bardzo mi się obydwie pary podobają kolorystycznie :)

Z tyłu (jak widać na zdjęciach) kolczyki tylko pocieniowałam farbami o kolorach zbliżonych do tych papuzich naturalnych lub do tych, które pojawiły się gdzieś w tle papug... I tak są "mocne" te kolczyki, więc już z tyłu nic nie dodawałam (i tak nic nie pasowało! Nie mogłam się zdecydować.). To był dobry pomysł z tym pomalowaniem na kolor. Dzięki za sugestię, B. :)

Niby papugi a jednak tak różne... Ta czerwona ma płaską głowę, mniejsze oko i inny dziób i ogólnie jest jakaś taka poważna ;) A ta żółta jest zdecydowanie weselsza... i oko też ma takie zadziorne i wesołe. No i lubię zielony w takim odcieniu... to jakby ktoś jeszcze nie zauwazył odwiedzając mojego bloga, że ZIELONY RULES!!!

Damą być

2009-08-14T20:47:00.005+02:00

Konkurs pod takim wlaśnie haslem zostal ogloszony na jednym z forów decoupage, na których dzialam (niezbyt prężnie ostatnio).

Wystartowalam w kategorii komplet biżuterii - bransoletka, kolczyki i wisiorek. Niestety, wplynęly tylko dwie prace, więc (stety!) obydwie dostaly wyróżnienia i jednorazowy rabat na zakupy w www.craftstudio.pl. Fajnie, bo może bym nie wygrala wcale, a tak to rabat jest. Już się rozglądam, co zakupię.
Oto moja konkursowa praca... w różnych sceneriach ;)

Poza tym po powrocie z Zakopanego produkcja kolczyków ponownie ruszyła pełną parą. Teraz robię okrągłe pastylki, baaaaaardzo kolorowe. Lubię kolorowe kolczyki. Czarno-białe też lubię. Może w skrócie - lubię robić kolczyki. Zdjęcia będą potem - kolczyki wlaśnie się suszą.

Nowości, nowości

2009-07-21T15:17:00.005+02:00

... czas najwyższy na jakieś nowości. Oryginalnie nie będzie, bo to nadal decou ;) Faza kolczykowa trwa, podsycana dodatkowo przez fazę czarno-białą i zainteresowanie moim biżu... Gdy coś się zrobi i to się komuś podoba, to jest doprawdy bardzo miłe uczucie... lepsze od... pieniędzy ;P

Oto najnowsze produkcje:
Musicie uwierzyć na słowo pisane, że kolczyki są w kolorach turkusowym i fioletowym, bo ekran mojego komputera strasznie przekłamuje kolory... Może u Was lepiej.

Motywy afrykańskie... miał być niby taki afrykański folk, sielsko-wiejsko made in Africa, ale wyszło takie sobie. Spodobają się zapewne Kasi, więc dedykuję jej te kolczyki.

Miało być wiejsko, bo na spotkanie na wspólne dekupażowanie w Sulejówku został wymyślony przez Organizatorkę właśnie taki temat prac - wiejskie klimaty. No i oczywiście, jak to często bywa, z chwilą narzucenia tematu (tudzież zgłoszenia się do konkursu jakiegokolwiek) minęła wena i odeszły precz wszystkie pomysły. Dlategom się tak odrobinę wyłamała z tematu... Może będzie mi to wybaczone.

O spotkaniu będzie w następnym poście... wytwory podczas niego powstałe jeszcze się lakierowały do teraz lub nadal lakierują się mozolnie (choć to już dwa tygodnie). W ramach zapowiedzi dość powiedzieć, że... koperek jest świetny i jest go pod dostatkiem ;D

Są jeszcze inne przedmioty, właśnie ze wspomnianej fazy czarno-białej, ale będą kompletem i wtedy pokarzę. Chwilowo części kompletu jest 4, ale jeszcze jedna się robi, a jedna będzie powtórzona... choć zapewne z modyfikacjami raczej.

We wiosce bylam ;)

2009-07-03T22:56:00.012+02:00

Kilka fotek z wypadu do Dziadków... wcale nie do takiej wioski, ale właśnie tak wygląda na zdjęciach. Najbardziej jestem dumna z tych zdjęć (pseudo)makro, bo po raz pierwszy zakumałam, o co biega z tym makro, zbliżeniem i ostrością tego głównego elementu. Nie cieszmy się. I tak zapomnę :D

Skromnie rosnący na polu rumianek wraz z kumplami

Wsi spokojna, wsi wesoła... i zboża łan

A w zbożu ukryte

I mak nieopodal

Posępny pieniek

I chata wuja...

A w ogródku trwają prace letnie

I konkurs:
Co to za kwiatek? Ja nie wiem, ale Ela wie na 100%!

Hafla orientalna szkoly tańca AMIRA

2009-07-02T22:21:00.012+02:00

Może ten post i moja obecność podczas ten imprezy zaszkodzi mojej oszałamiającej karierze dyplomatycznej... A może sprawi, że rozwinie się ona w zawrotnym tempie ;) Ale nie sądzę raczej, bo nie planuję aż tak ostro ;)

Ma się dobrze ustawionych znajomych to się bywa zapraszanym na takie oto piękne występy ponętnych kobiet odsłaniających to i owo. Pięknych i ponętnych KOBIET, a nie wieszaków - PODKREŚLAM, bo to mi się BARDZO podobało!!! Taniec w połączeniu z kolorowymi strojami, brzęczącymi ozdobami strojów i wszystkimi tymi pierdółkami-ozdobami o bliżej mi nie znanych nazwach... no, w skrócie było bardzo fajnie i milo.
A wiadomo, że coś było fajne, gdy jakiś czas po tym wydarzeniu, gdy już minie to pierwsze WOW ;) nadal nam się to coś podoba... Oj no kręcę coś i motam. Sami sobie obejrzyjcie. Tylko nie prosić mnie, broń Boże, o podanie nazw tych wszystkich figur. I tak nie znam. Ale jedna mnie strasznie śmieszy... nie wiem dlaczego. Śmieszy i już! M. wiesz która, nie?
Zdjęcia są makabrycznie nie ostre, ale spróbujcie uchwycić twistera w locie aparatem typu idioten kamera. Nikodemów Dcośtam, CoolPixów P90, ani Canonów PowerShotów SX1 IS (taki kcem!!!) niestety chwilowo nie posiadam.
Były pokazy grup o różnym stopniu zaawansowania w tańcu orientalnym:

Taniec orientalny a la Charles Chaplin, czyli laski z laskami ;D

Tribal
Były pokazy solistów i miszczów różnorakich

Dopiero teraz widzę, jak bardzo te zdjęcia są kiepskie i nieostre... Nie umiem robić zdjęć.

THE END

IV Jarmark floriański

2009-06-24T11:40:00.020+02:00

Na straganie w dzień targowy - a konkretnie 20 czerwca 2009 r. - takie widzi się wyroby:
Kiełbaska...

... którą, oczywiście, trzeba wcześniej uwędzić

Inne wędliny

Chlebek w koszach...

... i w wersji ze smalcem i ogórkiem

Ambasadorzy Podhala na Pradze - oscypki

Słodkie desery

Rękodzieło
Filiżanki ręcznie malowane

Zwierzęta z drewna strugane

Jeżyki ze słomy dziergane

Garnki z gliny lepione

Były też tańce, hulanki, swawole...

... do których przygrywała Praska Kapela Olbrzymów ;)

... zawsze wierna swojemu ulubionemu klubowi (L)

Gorącą atmosferę ogarniali tylko chłopaki od św. Florka w swych czerwonych błyszczących maszynach

... oraz krowa o imieniu BAZYLIA :D

P.S. Bo generalnie to, jak widać, nie lubię i nie nadużywam zdrobnień ;P I nie jestem kibicem (L), ale wpis dedykuję F. i S., szczególnie tę część o (L).

Podkładki pod talerze

2009-06-24T11:12:00.007+02:00

Miał być wpis zupełnie o czym innym, bo w weekend zaprzątały mnie atrakcje kulturalne stolycy i Sulejówka, które udały się wspaniale z uwagi na niespotykaną o tej porze roku (ostatnio!) pogodę. NIE PADAŁO w sobotę ani w niedzielę! Ale o tym będzie potem, bo mi się zapomniało zdjęć zgrać z aparatu.
A teraz ad rem: podkładki pod talerze powstawały baaaardzo długo. Głównie dlatego, że malowałam je ostrożnie, długo susząc każdą warstwę wszelkich preparatów, żeby się nie powyginały od mokrego. W końcu nie mogła się na nie rozlewać zupa, a tak by się stało, gdyby były spadziste albo pofalowane ;D
Lakierowanie szło też długo z przyczyn powyższych. Pomogło mi spotkanie na wspólne malowanie i decou u Hani i tam wszystko zostało wygładzone i w poniedziałek powędrowało do... miejsca przeznaczenia. (Dzięki A.!!!)
Podkładki są proste, bez kombinowania, takie codzienne do jadalni/kuchni/jadalnio-kuchni. Jest ich 6 sztuk, po dwie z każdym wzorem. Obwódka ręcznie malowana przeze mnie, bez linijki, bardzo cienkim pędzelkiem "0", każdy kwiatek wycięty i naklejony osobno, żadnego żelazka.

Wzór I - Kwiatki, biedronki, koniczyna:

Wzór II - Lawenda, duuużo lawendy:

Wzór III - Niebieskie kwiaty z zawijasami:

I cały komplet razem... niestety nie na stole ;)

My blog is fabulous!

2009-06-16T19:11:00.003+02:00

Nie żebym sama uważała, że tak jest faktycznie, bo przecież mam do mojego braku talentu dużo zastrzeżeń... Tym samym do bloga też, ale skoro ktoś tak uważa, że fabulous, to jest mi bardzo milo i bardzo dziękuję.
Ja odwiedzam wiele blogów, które mi się podobają. Niektóre są "kreatywne" w takim sensie, że pokazują prace rękodzielnicze różnych osób. Niektóre są "kreatywne" ponieważ autorzy mają coś do powiedzenia i robią to ciekawie. A jeden jest "kreatywny", bo pisze go Helena studiująca wzornictwo na ASP, chwilowo na wymianie na Bezazelu w Jerozolimie. Aż chce się do nich wracać i czytać kolejne wpisy.

Moje wyróżnienie trafia do:
Maharani - ponieważ jej ostatnie (i nie tylko) kulinarne pomysły dietetyczne są powalające, pomysłowe i w życiu bym się nie spodziewała, że takie pyszności odchudzają ;) I jeszcze za to, że tak spokojnie, normalnie pisze o codziennych sprawach... takich "po prostu".
Jednoskrzydłej - ostatnio dlatego, że ma piękny szablon blogowy i sama go stworzyła. Ma piękne zdjęcia z Włoch i tworzy piękne rzeczy.
Dla Majonezu Hellmanns, bo dzięki niej poznaję Izrael. Ona opowiada o nim tak zwyczajnie, bez przewodnikowego zadęcia. Nawet nie wiem, czy przyjmie to wyróżnienie, bo takich nie zamieszczała do tej pory. Ale chciałam, żeby wiedziała, że jej blog bardzo mi się podoba. Jej pokojowe, spokojne nastawienie do świata - ludzi i zwierząt i natury ogólnie - też widać na blogu. To tylko moje podejrzenia, bo się nie znamy osobiście. Okazało się, że ma taką samą arachnofobię jak ja... Jakoś mnie to podbudowało, że nie ja jedna ją mam. To okropna przypadłość ;), choć dla postronnych może wydać się śmieszna.
Dla Marii del Carmen - może nie zrozumie, bo nie mówi po polsku (a mój hiszpański woła o pomstę do nieba!!!), ale chciałam, żeby wiedziała, że jej pomysły są genialne. W gruncie rzeczy proste, ale twórcze.
Maria, tengo un premio para ti. Este es el premio "Your blog is fabulous". Quiero que sepas que tus ideas y manualidades me encantan! Son maravillosas. Tu ciudad, Barcelona, me encanta tambien :)))

A nóż... widelec!

2009-06-16T11:44:00.012+02:00

W pośpiechu wrzucam najnowsze kolczyki i biegnę lakierować kolejne prace. A skąd ten tytuł...? Oglądajcie kolczyki, tam jest odpowiedź :)

Z damą w czerwieni

Te wyszły takie jakby ślubne... ale może tylko mnie się tak kojarzą

Kratka zawsze w modzie

Wakacyjnie, piknikowo... ale gdzie tu piknik przy takim deszczu :) czyli sport tylko dla odważnych!

A na piknik to nóż i widelec! :D

Kwiatowe motywy powracają! Tutaj szafirki (dzięki Ezieta!!!), z drugiej strony jakiś różowy, nieznany mi kwiat

Muśnięte złotem motyle

Najbardziej jestem zadowolona z tych bordowych z elementami złotymi, ponieważ zrobiłam je w jeden wieczór (mój rekord) i są takie piękne gładkie i błyszczące.

Nowe kolczyki

2009-06-10T11:17:00.006+02:00

Prosto z taśmy produkcyjnej, którą ostatnio otworzyłam i zajmuje caaaaały stół. CAŁY 90x90 cm, ale się rozkłada do 1,5 m, więc dobrze rokuje ;)

Czarno-białe z wykorzystaniem motywu podobnego do tego, który pojawił się tutaj na bransoletce i zawieszce dwustronnej. Gdzie ona nie była już, ta bransoletka... U bardzo ważnych osób była ostatnio :)

Z tej samej serii produkcyjnej jest jeszcze mała zawieszka...

... oraz biedronki na seledynowym tle, które też już kiedyś się tutaj pojawiły, ale na tle białym, więc to chyba się nie liczy jako komplet... Czy może się liczy...?

To na dziś tyle.